บทที่ 226 เข้าไปยังหุบเขาฟ้าศักดิ์สิทธิ์ พบกับผู้ขัดขวาง!
เห็นเพียงเปลวไฟที่เผาไหม้ไม้เหล่านี้เป็นสีเขียว และเสี้ยววิญญาณที่เหลืออยู่ภายในค่อย ๆ รวมกันจนก่อเป็นเงาของคนผู้หนึ่ง
เงาคนผู้นี้ แท้จริงแล้วก็คือตู๋เหล่าลิ่วนั่นเอง!
“เจ้ามันสารเลว!” ตู๋เหล่าลิ่วบันดาลโทสะจนด่ากราดออกมา แต่ลู่เฉินเพียงแค่มองเขาด้วยรอยยิ้ม “กายเนื้อของเจ้าล่ะ?”
“เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้!”
“นี่เป็นเพียงเสี้ยววิญญาณที่เหลืออยู่ของเจ้า เช่นนั้นจิตวิญญาณของเจ้าอย่างน้อยก็ต้องเหลือสองในสามสินะ!”
“แล้วอย่างไร?!”
“หากไม่มีถึงสองในสามของจิตวิญญาณ เจ้าคิดว่าจิตวิญญาณที่เหลืออยู่ของเจ้าจะมีสภาพเป็นเช่นไร?” ลู่เฉินยิ้ม
ตู๋เหล่าลิ่วจึงตอบกลับด้วยความอารมณ์ขุ่นเคืองว่า “เช่นนั้นเจ้าลองดูว่าจะสามารถทำลายข้าได้หรือไม่!”
ตู๋เหล่าลิ่วเอ่ยจบก็พลันหมุนตัวคิดจะบินออกไป ทว่าลู่เฉินกับยิ้มเย็นชาออกมา “อยากจะไปงั้นหรือ? ฝันไปเถิด!”
ว่าแล้วกู่ฉินเพลิงโบราณก็ถูกดีดอีกครั้ง มันได้ส่งกระแสพลังขนาดใหญ่ไปดึงรั้งตู๋เหล่าลิ่ว และดูดอีกฝ่ายเข้าไปข้างใน
ตู๋เหล่าลิ่วที่โมโหตวาดเสียงกร้าวทันทีว่า “พ่อหนุ่ม! เจ้า… เจ้าจงปล่อยข้าออกไปเดี๋ยวนี้!”
“ไร้เดียงสาเสียจริง!”
“เจ้ารอข้าก่อนเถิด!” ตู๋เหล่าลิ่วตวาดออกมาด้วยความเกรี้ยวกราด
“ได้ ข้าจะรอ”
จากนั้น ลู่เฉินก็เก็บกู่ฉินเพลิงโบราณเข้ามา และภายในกู่ฉินนี้ เยว่เซียวได้มองไปยังตู๋เหล่าลิ่วที่ถูกดึงรั้ง
