แต่เจ้าไม่มีความสามารถที่จะหาข้าเจอเอง” ตู๋เหล่าลิ่วกล่าวอย่างเย่อหยิ่ง ทำให้ลู่เฉินที่ได้ยินดังนั้นคลี่ยิ้มออกมา “เจ้าสร้างมนุษย์ไม้สองสามคนไว้รอบ ๆ และเจ้าก็บอกว่าเจ้าอยู่ที่นี่ …นี่เจ้าประเมินข้าต่ำไปหรือไม่?”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ตู๋เหล่าลิ่วก็เผยยิ้มแปลก ๆ ออกมา “ถูกต้อง การจัดการกับเจ้า ใช้แค่มนุษย์ไม้สองสามคนก็เพียงพอแล้ว”
“แล้วเจ้าไม่กลัวหรือ หากเสี้ยววิญญาณเหล่านี้ของเจ้าจะถูกข้าทำลาย?”
“เจ้าไม่มีความสามารถขนาดนั้นหรอก!”
หลังจากพูดจบ มนุษย์ไม้เหล่านั้นก็โจมตีจากรอบด้านเข้ามา
ลู่เฉินพลันหยิบกู่ฉินเพลิงโบราณออกมาทันทีและเริ่มบรรเลงมัน
เสียงอันทรงพลังกระทบท่อนไม้เหล่านี้โดยตรงครั้งแล้วครั้งเล่า และเสี้ยววิญญาณในท่อนไม้เหล่านั้นก็กรีดร้องที
“เจ้า… เจ้าคือตัวอันใด!” ตู๋เหล่าลิ่วตะโกนในความมืด ในขณะที่ลู่เฉินเอ่ยว่า “ข้ามุ่งเป้าไปที่เสี้ยววิญญาณและจิตวิญญาณของเจ้าโดยเฉพาะ”
“เจ้า!” ตู๋เหล่าลิ่วโกรธเกินกว่าจะพูดอะไรได้
“มาเถอะ ให้ข้าดูว่ามนุษย์ไม้อย่างพวกเจ้ามีความสามารถแค่ไหน” ลู่เฉินมองไปรอบ ๆ ด้วยรอยยิ้ม ขณะที่ตู๋เหล่าลิ่วตะคอกว่า “ข้าไม่มีวันปล่อยเจ้าไปแน่!”
หลังจากเอ่ยจบ แสงสีเขียวก็เริ่มกะพริบไปทั่ว
แสงสีเขียวเหล่านี้พุ่งเข้าสู่ร่างกายของลู่เฉิน ซึ่งชายหนุ่มก็เพียงแค่เอ่ยถามออกมาว่า “พิษ? ครั้งที่แล้วไม่ใช่ว่าลองไปแล้วหรือ? ยังจะใช้อีก?”
“คราวนี้ไม่เหมือนกัน!” ตู๋เหล่าลิ่วกล่า
