ละเขาก็รู้จักยอดฝีมือมากมาย ดังนั้นเจ้าควรปล่อยข้าไปซะ!” ตู๋เหล่าลิ่วยกอาจารย์ของเขาออกมาอ้างเพื่อพยายามขู่ลู่เฉิน
ทว่าลู่เฉินกลับยิ้มออกมา “ข้าจะบอกอันใดกับเจ้าให้ อย่าพูดถึงอาจารย์ของเจ้าเลย เพราะแม้แต่เทพเซียนก็ช่วยเจ้าไม่ได้”
“หยิ่งยโส อวดดีนัก!” ตู๋เหล่าลิ่วคิดว่าลู่เฉินเพียงแค่โม้
ในขณะที่ลู่เฉินยังคงบรรเลงกู่ฉินโบราณ ส่งผลให้ตู๋เหล่าลิ่วที่อยู่ในร่างมนุษย์ไม้กรีดร้องออกมา ปากก็สาปแช่งไปด้วยว่า “ไอ้สารเลว เจ้ารอให้อาจารย์ของข้ามาฆ่าเจ้าได้เลย!”
หลังจากกล่าวจบ มนุษย์ไม้ทั้งหมดก็ลุกเป็นไฟในพลัน
