แสงสีเขียวก็สว่างวาบบนร่างของลู่เฉิน ไม่นานนักก็ปรากฏเถาวัลย์พันรอบตัวชายหนุ่ม!
ตู๋เหล่าลิ่วหัวเราะลั่นทันที “เจ้าเห็นแล้วสินะ!”
“มันวิเศษมาก แต่ก็ยังไม่ได้ผลสำหรับข้า”
ตู๋เหล่าลิ่วไม่เชื่อ ปากก็พูดว่า “อีกเดี๋ยวมันจะบีบเจ้าให้แห้ง!”
“แล้วหากข้าเป็นฝ่ายบีบมันให้แห้งเล่า? ” หลังจากเอ่ยจบ ลู่เฉินก็ดูดซับพลังของเถาวัลย์เหล่านี้อย่างบ้าคลั่ง ทำให้เถาวัลย์พวกนั้นสลายหายไปในพริบตา ไม่มีแม้แต่โอกาสจะแผลงฤทธิ์!!
ตู๋เหล่าลิ่วตกตะลึง “นี่… นี่มันเป็นไปได้อย่างไร?”
“มีวิธีอื่นอีกหรือไม่?” ลู่เฉินมองดูมนุษย์ไม้เหล่านั้นด้วยรอยยิ้ม แต่ตู๋เหล่าลิ่วกลับตื่นตระหนก ก่อนจะหันหลังเตรียมหนีไป
ลู่เฉินยิ้มหยันทันที “คิดจะหนี?”
ครู่ต่อมา เถาวัลย์นับไม่ถ้วนก็พันมนุษย์ไม้เหล่านั้นและดึงพวกมันไปหาลู่เฉิน
มนุษย์ไม้เหล่านี้ล้วนถูกสร้างขึ้นโดยตู๋เหล่าลิ่ว ดังนั้นลู่เฉินจึงมองดูพวกมันด้วยรอยยิ้ม “เจ้าบอกมาซิว่าเจ้าเอาเสี้ยววิญญาณตั้งมากมายมาอยู่ในมนุษย์ไม้เหล่านี้เพื่ออันใด?”
“ปล่อยข้า!” ตู๋เหล่าลิ่วยังคงดิ้นรน
“คนอย่างข้าไม่ชอบให้คนอื่นมาล่วงเกินเป็นที่สุด”
“อันใดนะ? คิดขู่ข้าหรือ?” ตู๋เหล่าลิ่วตะคอก
“เจ้าคิดอย่างไร?”
“บอกเลยว่าข้าไม่กลัวเจ้าหรอก!”
“เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะฆ่าเจ้าหรือ?”
“ฆ่าข้างั้นหรือ? ข้าสัญญาว่าเจ้าจะต้องเสียใจแน่หากลงมือ!”
“เสียใจ?”
“ใช่ ท่านอาจารย์ของข้าคือหมอผีแห่งแดนทักษิณา! เขาทรงพลังมาก! แ
