เข้าไปในปากของจูเก๋อเทียน
จูเก๋อเทียนปฏิเสธที่จะกิน
ลู่เฉินจึงออกแรงยัดเข้าไปสุดกำลัง ส่งให้เม็ดยานั้นเข้าสู่ร่างกายของจูเก๋อเทียน ก่อนที่อีกฝ่ายจะเข้าสู่ภวังค์ในเวลาไม่นาน
“บอกมาว่าใครเป็นผู้รายงานเรื่องข้า และใครบอกว่าข้าขโมยเคล็ดวิชาไป”
“คะ คือ… ลูกศิษย์ของตู๋เหล่าลิ่ว อู่เหยียน”
เมื่อได้ยินนาม ‘ตู๋เหล่าลิ่ว’ ลู่เฉินก็ยิ้มอย่างมีเลศนัย “คาดไม่ถึงว่าจะเป็นชายผู้นี้”
จูเก๋อเทียนไม่รู้ว่าตนเองพูดอันใดออกไป เขาจึงรู้สึกงุนงง ทว่าลู่เฉินกลับจับอีกฝ่ายพร้อมลากออกมาจาก ‘ประตูไร้สิ่งสรรพ’ และโยนคนคนนี้ลงต่อหน้าทุกคนพลางถามว่า “ผู้ใดรู้บ้างว่าอู่เหยียนอยู่ที่ใด?”
เมื่อได้ยินนาม ‘อู่เหยียน’ ทุกคนก็พากันเบิกตากว้าง
ซือตู๋เทียนกล่าวด้วยความเคารพว่า “เขา…”
“เกิดอันใดขึ้น?” ลู่เฉินรู้สึกมีลางสังหรณ์ไม่ดี
