บทที่ 221 ค่ายกลวิญญาณโลหิต ไม่มีผู้ใดหนีไปได้!
“ศิลาจารึก!” ลู่เฉินหัวเราะอย่างชั่วร้าย
“ศิลาจารึก?” มู่หรงหยิงงุนงง
ในขณะที่คนอื่นยิ่งไม่เข้าใจ และเริ่มหันไปซุบซิบนินทา
“นี่มันศิลาจารึกอันใดกัน?”
“อ่านไม่ออก”
ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างอยากรู้ว่าเกิดอันใดขึ้น
ลู่เฉินยุ่งอยู่พักหนึ่ง ไม่นานนักแผ่นหินสีดำขนาดเล็กก็เสร็จสมบูรณ์
ทว่าแม้ภายนอกสิ่งนี้จะดูคล้ายแผ่นหิน แต่แท้จริงแล้วเมื่อตรวจสอบให้ดีจะพบว่ามันประกอบขึ้นมาจากหินก้อนเล็ก ๆ จำนวนมาก!
ขณะที่ทุกคนสงสัยว่ามันมีไว้ทำอะไร ลู่เฉินก็ตะโกนบอกผู้คนจากทุกสำนักว่า “ถ้าอยากมีชีวิตรอด ก็จงมาที่นี่!”
ทุกคนอยากรู้ว่าลู่เฉินกำลังจะทำอันใด แต่หลายสำนักล้วนอยากมีชีวิตรอด พวกเขาจึงพากันเข้าไปทีละคน แล้วถามลู่เฉินว่าต้องการให้พวกเขาทำอันใด
“ผู้ที่อยากมีชีวิตรอด ให้หยดเลือดลงบนศิลาจารึกนี้” ลู่เฉินยิ้มอย่างมีเลศนัย และทุกคนก็สงสัยว่าจะเกิดอันใดขึ้นหากหยดเลือดลงไป แต่คนเหล่านี้ก็ยอมปฏิบัติตามแต่โดยดี
ในไม่ช้า คนเหล่านี้ก็สัมผัสได้ถึงพลังประหลาดจำนวนมากที่อยู่ในร่างกายของพวกเขา
คนเหล่านี้สงสัยว่ามันคืออันใด
ทว่าลู่เฉินยังไม่ได้อธิบาย เขาเพียงรอให้ทุกคนทำต่อไปจนกว่าผู้คนจากทุกสำนักจะทำจนเสร็จสิ้น
จากนั้นชายหนุ่มจึงหันมองผู้คนรอบ ๆ ด้วยรอยยิ้มแล้วกล่าวว่า “สิ่งนี้เรียกว่าค่ายกลวิญญาณโลหิต!”
ทันทีที่พวกเขาได้ยินนามค่ายกลวิญญาณโลหิต ทุกคนก็มีสีหน้าย่ำแย่
