ตะโกนว่า “ถึงเจ้าจะฆ่าข้า ข้าก็จะไม่พูดอันใด!”
เมื่อมู่หรงหยิงได้ยินเช่นนี้ นางก็ยิ่งโกรธ และเมื่อนางกำลังจะลงมือ ลู่เฉินกลับคลี่ยิ้มแล้วเข้ามาห้ามเสียก่อน “อย่ารีบร้อน ข้าจะคุยกับเขาเอง”
ทุกคนต่างสงสัยว่าลู่เฉินจะคุยอันใดกับเสี่ยเจี้ยน แต่ในเวลานี้ ชายหนุ่มกลับหยิบประตูออกมาบานหนึ่ง และก่อนที่เสี่ยเจี้ยนจะทันได้โต้ตอบก็ถูกดูดเข้าไปในนั้นทันที!
มู่หรงหยิงรู้สึกประหลาดใจเมื่อเห็นประตูบานนี้ “นี่มัน…”
ทว่าลู่เฉินไม่ได้อธิบายอันใด เพียงเอ่ยกับมู่หรงหยิงว่า “ข้าจะคุยกับเขาก่อน แล้วค่อยเล่าให้ฟังทีหลัง”
จากนั้นลู่เฉินก็เดินเข้าไปในประตูนั้น ทิ้งให้คนที่เหลือทำอันใดไม่ถูกและได้แต่รออยู่ที่นั่น
ยามนี้ภายในค่ายกลที่ด้านหลังประตู ผู้คนจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ต่างกำลังหวาดกลัว และเมื่อเสี่ยเจี้ยนหลุดเข้าไป เจ้าตัวก็มองหาทางออกทันที
จนกระทั่งลู่เฉินปรากฏตัวขึ้น เสี่ยเจี้ยนก็ตะโกนใส่เขาว่า “ปล่อยข้าออกไป!”
“ปล่อยเจ้าออกไป? เป็นไปได้หรือ?” ลู่เฉินมองเสี่ยเจี้ยนด้วยรอยยิ้ม แต่เสี่ยเจี้ยนกลับกัดฟันด้วยความโกรธ “ข้าบอกเจ้าแล้ว ศิษย์น้องหญิงของข้าไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแน่!”
“บอกมาเถิดว่าเจ้ามาที่ภูเขาเก้าสุขสงบด้วยเหตุอันใด?”
เสี่ยเจี้ยนตะคอกกลับไปว่า “ข้าไม่บอกเจ้า!”
“โอ้ เช่นนั้นอีกเดี๋ยวเจ้าก็จะพูดความจริงแล้ว” หลังจากเอ่ยจบ ลู่เฉินก็หยิบยาออกมาหนึ่งเม็ด และนี่คือยาห้วงนิทรา ทว่าเสี่ยเจี้ยนไม่รู้ จึงไ
