ไว้เสียเอง “ขอบใจเจ้าสำหรับความร่วมมือ”
เสี่ยเจี้ยนไม่รู้ว่าตนเองทำอันใดลงไป เขาแค่รู้สึกงุนงง แต่ลู่เฉินกลับหันไปยิ้มเจ้าเล่ห์ให้กับผู้คนจากแดนศักดิ์สิทธิ์ “ไม่ต้องกังวล ต่อไปจะเป็นตาของพวกเจ้า!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ กู่ทงก็รู้สึกหวาดกลัวและเริ่มร้องขอความเมตตา “ได้โปรด ปล่อยข้าไป!”
ทว่าลู่เฉินไม่สนใจ ชายหนุ่มเพียงเดินออกจากประตูนี้ไป
มู่หรงหยิงซึ่งอยู่ข้างนอก เมื่อเห็นลู่เฉินออกมาแล้วก็ถามขึ้นมาทันที “เป็นอย่างไรบ้าง?”
ลู่เฉินโบกมือไปที่ประตู ส่วนเสี่ยเจี้ยนที่อยู่ภายในก็ถูกดึงตัวออกมาง่าย ๆ ราวกับเป็นวัตถุ จากนั้นก็ร่วงลงมาต่อหน้าทุกคน อีกทั้งยังอยู่ในสภาพกึ่งหลับกึ่งตื่น
ทุกคนจึงสงสัยว่าลู่เฉินทำอันใดกับเสี่ยเจี้ยน
ลู่เฉินหันไปเอ่ยกับมู่หรงหยิงว่า “เจ้าลองถามเถิด เขาจะตอบทุกคำถามของเจ้าเอง”
เจ้าสำนักสาวรู้สึกงงงวยกับคำพูดนี้ แต่นางก็คิดที่จะลองถามดู!
