ให้ตัวเขาไร้ซึ่งกายเนื้อปกคลุม ผลปรากฏว่าด้วยอิทธิพลของเสียงกู่ฉิน มันก็ทำให้สติของเขาค่อย ๆ อ่อนลง
สิ่งนี้ทำให้กู่ทงตกใจและขู่ว่า “เจ้าหนุ่ม เจ้าหยุดนะ!”
“หยุดรึ เจ้าคิดว่าเป็นไปได้หรือ?” ลู่เฉินยิ้มอย่างชั่วร้าย
กู่ทงจึงรีบตะโกนบอกโหย่วหลงว่า “โหย่วหลง รีบหยุดเขา!”
โหย่วหลงผู้นี้ได้สติกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะฟาดออกไปหนึ่งฝ่ามือ ทว่าลู่เฉินก็มี ‘กำแพงพันชั้น’ ป้องกันอยู่ และการโจมตีของโหย่วหลงก็ไม่สามารถทำลายการป้องกันนี้ได้!
ดังนั้นโหย่วหลงจึงได้แต่เอ่ยอย่างกระวนกระวายหลังจากพยายามอยู่หลายครั้งว่า “ผู้อาวุโสกู่ ข้าทำอะไรไม่ได้!”
“ทุกคนมาโจมตีด้วยกันเถอะ!” กู่ทงตะโกนบอกคนเหล่านั้น ส่วนโหย่วหลงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากขอให้ผู้คนจากวังเหมันต์สงัดโจมตีด้วยกัน แต่การโจมตีของคนเหล่านี้ล้วนอ่อนแอกว่ากู่ทง
ดังนั้นการโจมตีของคนเหล่านี้จึงไม่สามารถทำอะไรลู่เฉินได้เลย ผลลัพธ์เช่นนี้ทำให้ผู้ชมตกตะลึง และบางคนถึงกับเอ่ยอย่างตะกุกตะกักว่า “นี่… นี่เขายังเป็นขั้นสร้างรากฐานอยู่แน่หรือ?”
“โชคดีที่ไม่ได้ทำให้เจ้าหนุ่มผู้นี้โมโห!”
“น่า… น่ากลัวเกินไปแล้ว!”
