่งกว่าเดิม “นี่มันเกิดอะไรขึ้น!”
ลู่เฉินยิ้มและกล่าวว่า “อยากมาก็มา อยากไปก็ไป พวกเจ้าคิดว่าที่นี่เป็นสถานที่ใดกัน?”
“เจ้า!” กู่ทงจ้องไปที่ลู่เฉิน ส่วนเยว่เซียวเอ่ยขู่ว่า “เจ้าหนุ่ม เจ้าคิดให้ดี ถ้าเจ้าลงมือทำอะไร หมายความว่าเจ้าได้เป็นศัตรูต่อดินแดนศักดิ์สิทธิ์นะ!”
“แล้วการที่พวกเจ้ามาล้อมโจมตีที่นี่ ยังไม่ถือว่าเป็นศัตรูหรือ?” ลู่เฉินจ้องมองเยว่เซียวราวกับมองคนโง่งม ส่วนเยว่เซียวเอ่ยอย่างตะกุกตะกักว่า “ยัง… ยังพอปรับความเข้าใจกันได้”
“ข้าไม่ต้องการปรับความเข้าใจ” หลังจากพูดเช่นนั้น ลู่เฉินก็หยิบคันธนูของเขาออกมา
ธนูเงามาร!
เมื่อเห็นธนูนี้ เยว่เซียวก็เอ่ยอย่างเคร่งขรึมว่า “เจ้าหนุ่ม เจ้าคิดให้ดี!”
ลู่เฉินไม่สนใจอีกฝ่าย ส่วนเยว่เซียวพลันรีบไปซ่อนตัวอยู่ข้างหลังกู่ทงและเอ่ยอย่างตะกุกตะกักว่า “ผู้อาวุโสกู่ ท่าน… ท่านต้องช่วยข้า”
กู่ทงจ้องมองเยว่เซียวดั่งคนไร้ค่าคนหนึ่ง “มันก็แค่ธนู จะไปกลัวอันใด”
“นี่… นี่ไม่ใช่ธนูธรรมดา” เยว่เซียวเอ่ยตะกุกตะกัก แต่กู่ทงไม่ได้สนใจ และจ้องมองไปที่ลู่เฉิน “วันนี้ข้าจะสู้กับเจ้าเอง!”
หลังจากเอ่ยจบ กู่ทงก็หยิบเม็ดยาสีชาดออกมา
ทุกคนต่างสงสัยว่ามันคือยาอะไร แต่หลังจากกู่ทงกลืนยานั้นเข้าไป การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ก็เกิดขึ้น!
