ดมาก่อน แม้แต่ผู้ฝึกตนพเนจรก็ยังตกตะลึง
และมู่หรงหยิงที่ยืนอยู่บนยอดเขาก็เบิกตากว้าง “คนจากสำนักเหล่านี้ เหตุใดจึง…”
หลันหยาเองก็สับสนเช่นกัน “ท่านเจ้าสำนัก คนเหล่านี้ ทำไมจู่ ๆ พวกเขาถึงขี้ขลาดเสียเล่า?”
ไม่ใช่แค่มู่หรงหยิงเท่านั้น แต่หลายคนก็ไม่เข้าใจเช่นกัน
เยว่เซียวที่เห็นสถานการณ์เป็นเช่นนี้ก็กระวนกระวายใจยิ่งนัก “พวกเจ้าคิดจะทำอันใด?”
อันที่จริงความหมายของผู้อาวุโสเหล่านั้นง่ายมาก นั่นคือพวกเขาไม่ต้องการเสียสละตัวเอง และคำพูดเหล่านี้ก็ทำให้ศิษย์ของสำนักเหล่านั้นมีความสุขมาก เพราะพวกเขาไม่ต้องถูกส่งไปตายอย่างเปล่าประโยชน์!
เยว่เซียวตวาดเสียงกร้าว “เจ้า… พวกเจ้าลองพูดอีกทีซิ!”
ทว่าผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม ทุกคนบอกว่าพวกเขาไม่ต้องการไปตาย และขอให้กู่ทงยอมรับความพ่ายแพ้ไปเสีย ซึ่งทำให้ใบหน้าของกู่ทงบิดเบี้ยวจนน่าเกลียด “ตอนนี้พวกเจ้ากำลังจะฝ่าฝืนคำสั่งของดินแดนศักดิ์สิทธิ์งั้นหรือ?”
