บทที่ 216 เริ่มแผนการล้อมโจมตี!
เมื่อเห็นความฉงนสนเท่ห์ของนักพรตเทียนหลง หัวเหล่าซานก็ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ “มีคนต้องการพบเจ้า”
“พบข้าหรือ”
“ใช่!”
“ผู้ใดกัน! อยู่ที่ไหน?” นักพรตเทียนหลงฉงนใจ เหตุใดคนที่ต้องการพบเขาถึงไม่มาหาโดยตรงแต่กลับบอกผ่านหัวเหล่าซาน?
หัวเหล่าซานมองเข้าไปในป่าอันมืดมิดแล้วเอ่ยว่า “ออกมา”
ลู่เฉินจึงก้าวขาออกมา
ทว่าขณะนี้ลู่เฉินสวมหน้ากากและสวมใส่เสื้อผ้าชุดที่แปลกตาไปจากเดิม ประกอบกับการเก็บกลิ่นอาย นักพรตเทียนหลงจึงไม่สามารถบอกได้ว่าเป็นผู้ใดกันแน่ เขาจึงถามอย่างฉงนใจว่า “เจ้า… เป็นใคร?”
“เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า?” ลู่เฉินเปิด ‘ประตู’ หลังจากกล่าวจบ
นักพรตเทียนหลงเบิกตากว้าง “เจ้าเองหรือ!”
ทว่ายังไม่ทันได้ทำอันใด …ทันทีที่เอ่ยจบ นักพรตเทียนหลงก็ถูกประตูนั้นดูดเข้าไป ก่อนที่ลู่เฉินจะหันไปส่งยิ้มให้หัวเหล่าซาน “เอาล่ะ เจ้าไปเตรียมพาคนอื่นมาได้”
“แต่ส่วนใหญ่ก็เรียกมาแล้ว คนอื่น ๆ ข้าไม่สนิท พวกเขาไม่มีทางมาหาข้าหรอก”
“โอ้? ถ้าอย่างนั้นไปหาคนจากสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์ดูสักครา”
หัวเหล่าซานส่ายหัว “ตอนนี้ศิษย์จากสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์อยู่กับผู้คนจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์ และคนเหล่านั้นจะไม่ยอมตามมาง่าย ๆ แน่”
“ไปลองดู ถ้าไม่ไหวก็ค่อยว่ากัน”
“เช่นนั้นก็ได้” หัวเหล่าซานจากไปอย่างไม่เต็มใจ ขณะที่ลู่เฉินเดินเข้าไปในประตู
ภายในประตูนี้ นักพรตเทียนหลงได้ถูกขังไว้อย่างแน่นหนา ซึ่งอี
