ระบี่สยบเก้าทิศออกมาพร้อมยิ้มมุมปาก “ให้เจ้าลองปราณกระบี่ของข้าเสียหน่อย”
เมื่อเห็นปราณกระบี่นับพันบีบอัดเข้าด้วยกันจนสุดท้ายเหลือเพียงไม่กี่สาย และค่อย ๆ โจมตีออกไปยังม่านป้องกันเพลิงของหัวเหล่าซานจนแตกเป็นเสี่ยง ๆ ทำให้หัวเหล่าซานกระเด็นออกจากตรงนี้ไปทันที
“เจ้า… เจ้าไม่ใช่ผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐาน!”
“เช่นนั้น เจ้าคิดว่าข้าอยู่ขั้นใด?” ลู่เฉินยิ้มพลางมองหัวเหล่าซาน อีกฝ่ายจึงตอบกลับอย่างตะกุกตะกักว่า “เจ้า เจ้าเป็นขั้นก่อกำเนิดชัด ๆ!”
“ขั้นก่อกำเนิด? ดูถูกข้าเกินไปแล้ว” พูดจบ ลู่เฉินก็พุ่งปราณกระบี่ออกไปอีกหลายสาย
เมื่อเริ่มแรก ม่านป้องกันของหัวเหล่าซานยังคงต้านทานได้ แต่สุดท้ายก็ต้านไว้ไม่ไหวจนได้รับบาดเจ็บ เขาหวาดกลัวจนต้องร้องขอความเมตตา “ข้า ข้ายอมให้เจ้าฝังอักขระยันต์หุ่นเชิดก็ได้!”
ลู่เฉินยิ้ม “เช่นนี้ค่อยคุยกันได้หน่อย”
แต่ลู่เฉินยังคงใช้เถาวัลย์ตรึงอีกฝ่ายไว้เสียก่อน จากนั้นจึงแทงหนามเข้าไป เพื่อป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายสามารถระเบิดจุดตันเถียนของตนได้
เมื่อทุกอย่างจัดการเรียบร้อย ลู่เฉินจึงเดินขึ้นมาด้านหน้า และฝังอักขระยันต์หุ่นเชิดในกายอีกฝ่าย ก่อนที่หัวเหล่าซานจะพูดออกมาด้วยความตื่นตระหนกว่า “เจ้า… เจ้าคงไม่ฆ่าข้าใช่หรือไม่?!”
“ข้าบอกแล้ว เพียงแค่ฝังอักขระยันต์หุ่นเชิด”
แม้จะได้ยินดังนั้น ทว่าหัวเหล่าซานก็ยังคงตื่นกลัว “แต่เถาวัลย์พวกนี้ เหตุใดจึงน่ากลัวเช่นนี้!”
“วางใจเถิด ม
