บทที่ 212 ประตูเป็นเพียงแค่ทางผ่าน ภายในยังมีความลึกลับซ่อนอยู่!
เมื่อลู่เฉินมาถึงหน้าบานประตู เขาก็สัมผัสได้ทันทีว่าประตูบานนี้… มีพลังที่แข็งแกร่งบางอย่างกำลังดึงดูดตนเข้าไป!
เมื่อเผชิญหน้ากับสถานการณ์เช่นนี้ ลู่เฉินพลันใช้เถาวัลย์ออกมาพันรัดประตูบานนี้ไว้ แต่ใครจะคาดคิดว่าเถาวัลย์กลับถูกบดขยี้จนแหลกในคราเดียว
ลู่เฉินจึงทำได้เพียงนำคันธนูออกมา ส่งศรจากธนูเงามารโจมตีเข้าไปยังประตูบานนี้
ฟิ้ว ฟิ้ว ฟิ้ว!
แต่ไม่ว่าจะปล่อยลูกศรออกไปมากเพียงใด ประตูบานนี้ยังคง ‘กลืนกิน’ ปราณศรเหล่านั้นเข้าไป
เมื่อเห็นว่าการโจมตีเหล่านี้ไร้ความหมาย ลู่เฉินจึงใช้เคล็ดวิชาคุมจิตวิญญาณ
ประตูบานนั้นจึงเกิดการสั่นไหว ราวกับว่ามันสัมผัสได้ถึงสิ่งน่าหวาดกลัวบางอย่าง
ไม่เพียงเท่านั้น พลังภายในของลู่เฉินยังเปลี่ยนไปในฉับพลัน มันแผ่กลิ่นอายแห่งศาสตราวุธออกมา กลิ่นอายแห่งราชันย์หมื่นศาสตรา!
‘กลิ่นอาย’ ที่แข็งแกร่งนั้น ทำให้ประตูบานนี้ ‘หวาดกลัว’ ในที่สุด ก่อนที่มันจะหยุดทำการใด ๆ และเปลี่ยนเป็นตั้งรับแทน
ผู้อาวุโสสวีที่มองอยู่ไกล ๆ ถึงกับตกตะลึง “นี่มัน…”
และในขณะนั้นเอง เจ้าสำนักที่อยู่ในมุมมืดพลันรู้สึกตกใจขึ้นมา “พ่อหนุ่ม เหตุใดเจ้าจึงทำให้มันหยุดลงได้?”
ลู่เฉินจึงตอบเพียงสั้น ๆ ว่า “ไม่ว่าจะสมบัติวิญญาณใด เมื่ออยู่ต่อหน้าข้าก็ต้องยอมจำนนทั้งสิ้น!”
จำนน? เจ้าสำนักรู้มึนงงขึ้นมา ส่วนผู้อาวุโสสวีก็รีบมาทันที ก่อน
