จะมองไปยังประตูไร้สิ่งสรรพที่นิ่งงันไป พลางกล่าวออกมาด้วยความตกตะลึง “ประตูบานนี้ยังสามารถใช้ได้หรือไม่?”
ลู่เฉินไม่ได้ตอบ เพียงแค่เดินไปข้างหน้า วางมือข้างหนึ่งไว้บนบานประตู จากนั้นจึงค่อย ๆ หลับตาลง
เมื่อลู่เฉินแทรกจิตวิญญาณเข้าไปแล้ว เขาก็ได้พบกับสถานที่รกร้างแห่งหนึ่ง และภายในสถานที่รกร้างนั้นมีโครงกระดูกที่กำลังส่องแสงสีดำตั้งอยู่
“ผู้ใด!” ดวงตาคู่นั้นของโครงกระดูกเป็นประกายสีดำขึ้นมา และจ้องมองไปยังจิตวิญญาณของลู่เฉิน
ลู่เฉินที่มาในสภาพ ‘ร่างโปร่งแสง’ จ้องมองไปยังโครงกระดูก ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ “ที่นี่คือที่ใด?”
จริง ๆ แล้วลู่เฉินมองคราเดียวก็สามารถดูออกว่าประตูบานนี้แท้จริงแล้วเป็นเพียงทางผ่านที่เชื่อมต่อไปยังสถานที่อื่นได้!
โครงกระดูกนั่นตะโกนตอบกลับมาว่า “เหตุใดจึงต้องบอกเจ้า?”
“เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะจัดการเจ้าหรือ?” ลู่เฉินเอ่ยถาม
แต่โครงกระดูกกลับหัวเราะ “จัดการข้า? เช่นนั้นเจ้าก็คงต้องมาที่นี่ให้ได้เสียก่อน”
ขณะนี้ลู่เฉินมีเพียงจิตวิญญาณ ถ้าหากต้องการจัดการมันอาจจะดูยากเกินไป แต่ชายหนุ่มกลับตอบไปว่า “ข้าสามารถทะลุผ่านสภาพตั้งรับเช่นนี้ของเจ้าได้”
“ทะลุผ่าน? เช่นนั้นลองดูว่าเจ้ามีพลังแข็งแกร่งเพียงนั้นหรือไม่” โครงกระดูกเอ่ยอย่างยั่วยุ
สิ้นคำนั้น ลู่เฉินพลันถอนจิตวิญญาณถอยออกมา จากนั้นเปลี่ยนเป็นใช้ ‘เคล็ดวิชาหมื่นวิญญาณ’ เพื่อดูว่าสามารถทำลาย ‘สภาพตั้งรับ’ นี้ได้หรื
