อไม่ แต่พลังที่อยู่บนบานประตูนี้แปลกประหลาดเกินไป และหลังจากพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็พบว่าที่ด้านบนของบานประตูนี้… มีอักขระยันต์สลักอยู่!
อักขระยันต์นี้ค่อนข้างอยู่ในขั้นสูง
แต่ไม่ยากเกินความสามารถของลู่เฉิน
ดังนั้นลู่เฉินจึงใช้เคล็ดทลายอักขระทำลายอักขระยันต์พวกนี้ในคราเดียว ทำให้สภาพตั้งรับหายไป และปรากฏทางเดินมืดสนิทขึ้นมาแทน ซึ่งเมื่อเป็นแบบนั้น ลู่เฉินจึงค่อย ๆ ก้าวเข้าไปยังทางเข้าและหายเข้าไปด้านใน
ผู้อาวุโสสวีตกตะลึงขึ้นมาทันที เขาตะโกนไปยังกลางอากาศว่า “เจ้าสำนัก นี่มัน….”
“ดูไปเสียก่อนค่อยพูด” น้ำเสียงของเจ้าสำนักแฝงไว้ด้วยความคาดไม่ถึง
ส่วนลู่เฉินนั้น หลังจากที่เดินไปได้ครึ่งระยะทางแล้ว เขาก็มาถึงยังพื้นที่รกร้าง แต่รอบกายกลับมีเขตแดนทรงพลังขวางกั้นไว้ และเขตแดนนี้มันก็จำต้องใช้ขั้นพลังที่สูงไม่น้อยจึงจะทำลายมันได้!
ภายในเขตแดนนี้ โครงกระดูกนั้นนั่งอยู่ภายใน มันมองมายังลู่เฉินด้วยแววตาประหลาดใจ “ในที่สุด เจ้าก็มีชีวิตรอดมาถึงในนี้ได้?”
ลู่เฉินยิ้ม “ทำไมจะไม่ได้หรือ?”
“ดูเหมือนว่า ข้าจำเป็นต้องทำให้เจ้ารู้ถึงความแข็งแกร่งของข้าเสียแล้ว” จู่ ๆ โครงกระดูกก็พุ่งทะยานมาด้วยความเร็วสูง มันเข้าประชิดหน้าลู่เฉินในพริบตาเดียว จากนั้นก็ยกมือขวาขึ้นนำมีดกระดูกออกมาและแทงไปยังลู่เฉินทันที
แต่ลู่เฉินเปิดใช้ ‘กำแพงพันชั้น’ ทันเวลา ทำให้มีดกระดูกโจมตีลงด้านบนกำแพง และทำลายไปได้เจ็ดสิบกว
