่สุดเจ้าจงรีบหยุดเสีย มิเช่นนั้น เจ้าจะต้องเสียใจ!”
“ข้าเพียงแค่อยากรู้ว่าที่นี่คือสถานที่เช่นไร เหตุใดพวกเจ้าจึงต้องสร้างประตูบานนี้ขึ้นมา และยังมีเส้นเขตแดนรอบ ๆ นี้อีก มันเกิดขึ้นได้เช่นไร?” ลู่เฉินมองไปยังเขตแดนที่อยู่รอบ ๆ ตัวเขา และมั่นใจว่าขั้นพลังของตนเองในขณะนี้ไม่สามารถทำลายมันได้
แต่โครงกระดูกนี้กลับยังคงดื้อดึง “ข้าจะไม่บอกเจ้า!”
“ไม่เป็นไร ข้าพอมีเวลาเล่นกับเจ้าอยู่บ้าง” ลู่เฉินเอ่ยจบก็จัดวางค่ายกลเล็ก ๆ ขึ้นบริเวณรอบ ๆ เพื่อยับยั้งโครงกระดูกนี้ ทำให้อีกฝ่ายไม่สามารถขยับกายได้ และปล่อยให้ยันต์เผาวิญญาณต่อไปเรื่อย ๆ
“เจ้า เจ้าจงรอข้าก่อนเถิด!”
“ข้าจะรอ!” ลู่เฉินยิ้ม จากนั้นจึงออกไปจากที่นี่ทันที
เมื่อผู้อาวุโสสวีเห็นลู่เฉินเดินออกมาจึงคลายกังวล “ศิษย์น้อง ด้านหลังนั้นมีอะไรอยู่หรือ?”
“เจ้าไม่รู้หรือ?”
“ข้า… พวกข้าไม่เคยเข้าไป” ผู้อาวุโสสวีอธิบาย
ลู่เฉินมองไปบนท้องฟ้า กวาดสายตาหาผู้ที่อยู่ในมุมมืดและเอ่ยถาม “เช่นนั้น เจ้าผู้เป็นเจ้าสำนัก รู้หรือไม่ว่าด้านในเป็นเช่นไร?”
