ทั้งร่างของเขาอยู่ในสถานะที่สามารถรับไอภูตผีได้ ดังนั้นจึงไม่เกิดอะไรขึ้นกับชายหนุ่มแม้แต่น้อย
“นี่มัน…” โครงกระดูกรู้สึกประหลาดใจว่าเหตุใดมนุษย์ผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐานคนนี้จึงไม่สนใจต่อไอภูตผี
“บอกมาเถิด เจ้าคือผู้ใด เหตุใดที่นี่ยังมีโลกเช่นนี้ได้ และมันคือโลกใดกัน?” ลู่เฉินรู้สึกสงสัยเป็นอย่างมากจึงเอ่ยถามออกมา แต่โครงกระดูกกลับตะโกนกลับมาว่า “อยากให้ข้าบอกเจ้า? ฝันไปเถิด!”
“เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะทำลายเจ้าหรือ?”
“นี่เป็นเพียงอีกร่างหนึ่งของข้า ตายก็คือตาย มากไปกว่านั้นข้าก็เพียงกลับไปยังร่างเดิมและกลับมาแก้แค้นเจ้า!”
เมื่อลู่เฉินได้ฟังจึงเผยยิ้มออกมา “เช่นนั้น คงต้องทำให้ร่างหลักเดิมของเจ้าเจ็บปวดเสียบ้าง!”
ลู่เฉินจึงก้าวออกไปข้างหน้า จากนั้นลงอักขระยันต์ไว้บนร่างของโครงกระดูกนี้ และเมื่ออักขระยันต์เหล่านี้ส่องประกายแสงสีทองจาง ๆ มันก็ทำให้โครงกระดูกนี้รู้สึกเจ็บปวดทั้งร่างกายและศีรษะจนทนไม่ได้
“นี่เจ้า …ทำอะไรกันแน่?”
“นี่เรียกว่ายันต์เผาวิญญาณ ใช้เพื่อเผาวิญญาณภูตผีโดยเฉพาะ และถึงแม้จะเป็นเพียงร่างส่วนหนึ่งของเจ้า ทว่าร่างเดิมเจ้าก็จะได้รับผลกระทบเช่นกัน” ลู่เฉินยิ้ม เขามองไปยังโครงกระดูกตรงหน้า มั่นใจว่าร่างเดิมของโครงกระดูกนี้ได้รับผลกระทบอย่างแน่นอน
หลังจากได้ยินเช่นนั้น โครงกระดูกนี้ก็พลันบันดาลโทสะจนดวงตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยเปลวไฟ มันกล่าวว่า “ข้าจะบอกเจ้าเสียก่อน ทางที่ดีที
