บทที่ 211 ‘ประตู’ หนึ่ง ที่สามารถแลกเปลี่ยนสิ่งของได้
ผู้อาวุโสสวีมองไปยังลู่เฉิน เขาแสดงสีหน้าตื่นเต้นและวิ่งเข้าไปหาด้วยความดีใจ “ศิษย์น้อง เป็นเช่นไรบ้าง? ได้พบกับมารเหี้ยมโหดผู้นั้นหรือไม่?”
“เจ้าเคยพบมารเหี้ยมโหดนั่นมาก่อนหรือ?” ลู่เฉินย้อนถามด้วยรอยยิ้ม
ผู้อาวุโสสวีพยักหน้า “ข้าเคยพบในสำนักของเราเพียงสองถึงสามครั้ง”
“เคยพบสองถึงสามครั้ง?”
“ใช่ ตอนที่เขาออกมาจับศิษย์หญิงของเรา” ผู้อาวุโสสวีอธิบาย แต่ลู่เฉินกลับมองไปยังเขาพลางเอ่ยถามว่า “เคล็ดกฎหทัยพฤกษา เคยได้ยินชื่อนี้หรือไม่?”
เพียงได้ยินชื่อเคล็ดกฎหทัยพฤกษา ผู้อาวุโสสวีก็ตกตะลึงขึ้นมา “เหตุใดเจ้าถึงได้รู้จักสิ่งนี้?”
“ข้าได้พบกับศิษย์หญิงของสำนักพวกเจ้า”
“เป็นไปได้อย่างไร!” ผู้อาวุโสสวีไม่เชื่อ แต่ลู่เฉินเพียงแค่ยิ้มแล้วถามว่า “เช่นไร? ไม่เชื่อหรือ?”
“ไฟ… เปลวไฟนิรันดร์ดับลงแล้ว ดังนั้น… ดังนั้นพวกนางก็ควรที่จะตายไปหมดแล้ว”
“เปลวไฟนิรันดร์เป็นเพียงตัวช่วย ‘บ่งชี้’ เท่านั้น มันไม่สามารถรับรองได้ว่าคนคนหนึ่งจะตายอย่างแน่นอน” ลู่เฉินอธิบาย แต่ผู้อาวุโสสวียังคงไม่เชื่อ “เช่นนั้น หญิงสาวพวกนั้นอยู่ที่ใด?”
“เรื่องนี้ ตอนนี้ข้าไม่สามารถบอกเจ้าได้”
“เพราะเหตุใด?” ผู้อาวุโสสวีกังวลใจ ลู่เฉินจึงจ้องมองไปยังเขาพลางเอ่ยว่า “มีหนึ่งคำถาม ข้าอยากถามเจ้าสักหน่อย”
“ว่ามาเถิด!” ผู้อาวุโสสวีแปลกใจ ขณะที่สายตาของลู่เฉินจ้องมองไปยังผู้อาวุโสสว
