ีแล้วถามว่า “เพราะเหตุใด พวกเจ้าจึงเลือกศิษย์หญิงไปเรียนเคล็ดวิชานี้ ทั้ง ๆ ที่หากฝึกแล้วจะไม่อาจข้ามผ่านขั้นสร้างรากฐานได้!”
ผู้อาวุโสสวีมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย “เรื่องนี้…”
“อธิบายมาเถิด”
“สำนักมีกฎอยู่ว่า เรื่องนี้ไม่สามารถเปิดเผยให้คนนอกรู้ได้
“พูดเช่นนี้ แสดงว่าเจ้ารู้ แต่กลับไม่อยากบอกข้า?”
ผู้อาวุโสสวีมีสีหน้าลำบากใจ “ข้าต้องขออนุญาตเจ้าสำนักเสียก่อน”
พูดจบ ผู้อาวุโสสวีจึงนำกระดาษแผ่นหนึ่งออกมา ทำให้มันเป็นเสมือนนกพิราบสื่อสาร ก่อนที่นกกระดาษนั่นจะกลายเป็นแสงและบินออกไปในพริบตาเดียว จนกระทั่งน้ำเสียงที่คุ้นเคยของเจ้าสำนักดังขึ้นอีกครั้งกลางอากาศ “เจ้าออกมาแล้วหรือ?”
“มาเถิด มาพูดถึงเรื่องเคล็ดกฎทหัยพฤกษา เรื่องของรากวิญญาณธาตุไม้ระดับสูงของสำนักพวกเจ้า และเรื่องของศิษย์หญิงเหล่านั้น” ลู่เฉินมองไปยังรอบ ๆ ท้องฟ้าก่อนเผยยิ้มออกมา
“ดูเหมือนว่า พวกนางจะยังมีชีวิตอยู่”
“หมายความเช่นไร? เจ้าอยากให้พวกนางตายหรือ?” ลู่เฉินยิ้ม
เสียงจากบนอากาศกลับตอบมาว่า “นี่เป็นความลับของสำนักกู่หวงของพวกข้า”
“ความลับ?” ลู่เฉินยิ้มหยันออกมา
เจ้าสำนักคล้ายกับกำลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับมาว่า “แต่ข้าต้องการให้เจ้าช่วยทำลายค่ายกลนี้ ข้าจึงจะบอกเจ้า”
“พูดมาเถิด” ลู่เฉินอยากรู้ว่าแท้จริงแล้วสำนักกู่หวงนี้เป็นสำนักเช่นไร เหตุใดจึงต้องเลือกเพียงศิษย์หญิงไปฝึกฝนเคล็ดวิชาเช่นนั้น
“การฝึกเคล็ดกฎ
