หทัยพฤกษา เป็นสิ่งที่สำนักกู่หวงทำมาตั้งแต่โบราณ และทำสิ่งนี้เพื่อให้ได้รับโลหิตวิญญาณพฤกษาของพวกนาง”
“โลหิตวิญญาณพฤกษา?” ลู่เฉินเอ่ยถามด้วยความสงสัย เจ้าสำนักจึงอธิบายว่า “ใช่ โลหิตวิญญาณพฤกษา เพียงแค่ฝึกเคล็ดกฎหทัยพฤกษาถึงขั้นสร้างรากฐานระดับสมบูรณ์พร้อม ก็สามารถรวบรวมโลหิตวิญญาณพฤกษาที่จุดตันเถียนได้ และโลหิตนี้สามารถใช้ในการแลกเปลี่ยนสิ่งของได้”
“แลกเปลี่ยนสิ่งของ? แลกกับผู้ใด?” ลู่เฉินรู้สึกว่าเจ้าสำนักยิ่งพูดยิ่งดูไร้เหตุผล ราวกับว่ากำลังหลอกลวงอยู่
“สำนักกู่หวงของพวกเรามีสิ่งล้ำค่าอยู่สิ่งหนึ่ง เรียกว่า ‘ประตูไร้สิ่งสรรพ’ เพียงแค่หยดโลหิตวิญญาณพฤกษาไปเพียงหนึ่งหยด ก็จะสามารถรับสิ่งของบางอย่างได้”
ลู่เฉินไม่ค่อยเชื่อ “เช่นนั้นประตูไร้สิ่งสรรพนี้อยู่ที่ใด?”
“อยู่กลางแดนศักดิ์สิทธิ์ภายในสำนักของพวกเรา”
“นำทางข้าไปดูเสียหน่อย” ลู่เฉินกล่าว
เจ้าสำนักจึงมอบคำสั่งแก่ผู้อาวุโสสวี “นำทางเขาไป”
ผู้อาวุโสสวีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า “แต่เขาไม่ใช่คนในสำนักเรา ถ้าหากบุกรุกเข้าไปยังแดนศักดิ์สิทธิ์ เกรงว่าจะถูกประตูไร้สิ่งสรรพกลืนกินได้”
“ยืนอยู่ด้านนอกแดนศักดิ์สิทธิ์ น่าจะไม่เกิดผลกระทบอะไร” เจ้าสำนักอธิบาย ผู้อาวุโสสวีเข้าใจจึงขานรับ “ขอรับ”
“ศิษย์น้อง เชิญ”
ลู่เฉินเดินตามผู้อาวุโสสวีไป ขณะเดินไปตามทางนั้น ผู้อาวุโสสวีกระซิบออกมาเบา ๆ ว่า “ศิษย์น้อง เมื่อไปถึงยังแดนศักดิ์สิทธิ์ ต้
