บทที่ 210 ต้นไม้ต้นนี้แปลกเกินไป
พี่หญิงอวิ๋นร้อนใจขึ้นมา จึงเอ่ยเตือนลู่เฉินว่า “อย่าแตะต้องต้นไม้นั้น มิฉะนั้นเจ้าจะต้องตายอย่างอนาถ!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ลู่เฉินก็พลันชะงักไปและหันไปถามอีกฝ่าย “เจ้ารู้เรื่องนี้มากแค่ไหน?”
“เหตุใดข้าจึงต้องบอกเจ้า?” พี่หญิงอวิ๋นพูดอย่างโกรธเคือง แต่ลู่เฉินพลันฉีกยิ้ม “เหตุใดเจ้าถึงได้เกลียดข้ามากนัก?”
“คนที่มาที่นี่ล้วนแอบวางแผนชั่วร้าย”
“โอ้? มีคนเคยมาที่นี่มาก่อนหรือ?” ลู่เฉินถามด้วยความสงสัย
พี่หญิงอวิ๋นมองค้อนใส่เขา “แม้ว่าร่างกายจะถูกทำลาย แต่วิญญาณ หรือจิตวิญญาณก่อกำเนิดอันใดเทือกนั้นก็จะมาที่นี่!”
หลังจากได้ยินเช่นนี้ ลู่เฉินก็ถามว่า “แล้ววิญญาณพวกนั้นไปไหนแล้ว?”
“หึ ล้วนเป็นคนต่ำต้อย” เห็นได้ชัดว่าพี่หญิงอวิ๋นโกรธคนเหล่านั้นมาก และสตรีบางคนก็โกรธเช่นกัน “คนพวกนั้นคิดจะขโมยต้นไม้นี้ไป!”
“ถูกต้อง คนพวกนี้กล้าทำร้ายพวกเรา!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ลู่เฉินก็ขมวดคิ้ว “ขโมยต้นไม้?”
“ใช่!” สตรีเหล่านั้นตอบ ลู่เฉินจึงได้รู้ว่าแม้ร่างกายของคนเหล่านั้นจะถูกทำลาย แต่จิตวิญญาณของพวกเขาก็ยังต้องการชิงต้นไม้นี้ไป
สิ่งนี้ทำให้ลู่เฉินสงสัย “คนเหล่านี้รู้ได้อย่างไรว่าต้นไม้นี้มีไว้เพื่ออันใด? และเหตุใดพวกเขาถึงต้องการเอาต้นไม้นี้ไป?”
สตรีเหล่านั้นไม่รู้คำตอบ แต่พี่หญิงอวิ๋นกลับเอ่ยดูถูกลู่เฉิน “เจ้าหนู อย่ามีความคิดชั่วร้ายเลย”
“ความคิดชั่วร้าย?”
“ใช่ เจ้าก็อยา
