ปปั้นหินไปทันที
สตรีเหล่านั้นส่งเสียงสนับสนุนกันเสียยกใหญ่
พี่หญิงอวิ๋นผู้นั้นมองดูลู่เฉินอย่างเย็นชายิ่งขึ้น “หากข้าไม่ปลดมันออกในหนึ่งเค่อ เจ้าคงจะต้องตาย!”
“เจ้าประเมินข้าต่ำไปจริง ๆ” หลังจากที่ลู่เฉินฉีกยิ้ม เถาวัลย์ก็แตกออกทีละเส้น กลายเป็นหินก้อนเล็ก ๆ และร่วงลงสู่พื้น
เมื่อเห็นฉากนี้ ทุกคนก็ตกตะลึงและสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ทว่าลู่เฉินขี้เกียจจะพูดพล่ามเรื่องไร้สาระกับพวกนางอีก เขาจึงเรียกเถาวัลย์ออกมาทีละเส้น
ภายในชั่วพริบตา สตรีเหล่านี้ก็ถูกรัดไว้ทั้งหมด!
พวกนางคาดไม่ถึงว่าจะเป็นเช่นนี้ แต่หลังจากถูกลู่เฉินควบคุมไว้ พวกนางทั้งหมดก็กระวนกระวาย ก่อนจะเป็นพี่หญิงอวิ๋นที่ตะโกนบอกอสูรรกร้างว่า “อาหนิว รีบช่วยพวกเราเร็วเข้า!”
อสูรรกร้างกล่าวว่า “ข้า ข้าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา!”
“อันใดนะ?” ดวงตาของพี่หญิงอวิ๋นเบิกกว้าง ส่วนสตรีคนอื่น ๆ ก็ตกใจไปตาม ๆ กัน
เพราะในสายตาของพวกนาง อสูรรกร้างนั้นทรงพลังมาก ไม่ต้องพูดถึงผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐาน ต่อให้เป็นขั้นหลอมแก่นแท้และขั้นก่อกำเนิด มันก็สามารถจัดการได้อย่างง่ายดาย
ดังนั้นพี่หญิงอวิ๋นคนนี้จึงเป็นคนแรกที่รู้สึกว่าอสูรร้ายตัวนี้จงใจมองหาใครสักคนมาจัดการกับพวกนาง นางจึงเริ่มร้อนใจ “อาหนิว หลายปีมานี้เราได้ฝึกฝนที่นี่ทั้งวันทั้งคืนเพื่อให้ต้นไม้ผลิใบ แต่เจ้า! กลับเนรคุณ!”
อสูรรกร้างเห็นว่าพวกนางเข้าใจผิด จึงรีบอธิบายว่า “ข้า ข้าไม่ใช่คู่
