ต่อสู้ของเขาจริง ๆ!”
“ถือว่าพวกเรามองเจ้าผิดไป!” พี่หญิงอวิ๋นโกรธเสียแล้ว ส่วนคนอื่น ๆ ก็เช่นกัน
ลู่เฉินมองไปยังพวกนางที่กำลังเอะอะโวยวาย เขากล่าวอย่างเย็นชาว่า “ถ้าพวกเจ้าพูดเรื่องไร้สาระอีก ข้าจะปล่อยให้นางตาย!”
สตรีเหล่านี้พลันเงียบลงทันที ทำให้ในห้องโถงเหลือเพียงเสียงลมหายใจของผู้คน และไม่มีเสียงรบกวนอื่นใดอีก
แต่พี่หญิงอวิ๋นคนนี้พลันพูดด้วยความโกรธเกรี้ยวว่า “เจ้าต้องการอะไร?”
ลู่เฉินจึงเดินไปที่ต้นไม้ต้นนั้นเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง
สตรีคนอื่น ๆ ที่เห็นดังนั้นก็พากันมองตามด้วยความอยากรู้อยากเห็น
