บทที่ 208 เจ้าผู้นี้บอกความลับของสตรีที่หลบซ่อน
ลู่เฉินในยามนี้กำลังถือขิมเพลิงโบราณซึ่งได้มาจากยอดเขาเต๋าเมฆา และนี่ก็เป็นหนึ่งในสมบัติวิญญาณของท่านอาจารย์ ดังนั้นจึงยังมีกลิ่นอายของนางอยู่
อสูรรกร้างจึงรู้สึกตื่นเต้นเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายเหล่านั้น
“บอกข้าได้หรือยังว่านางมีนามว่าอะไร และเรื่องราวของพี่หญิงใหญ่คนนั้นด้วย” เมื่อเห็นปฏิกิริยาของอสูรรกร้างตัวนี้ ลู่เฉินก็แน่ใจว่าพี่หญิงใหญ่คนนั้นน่าจะเป็นท่านอาจารย์ของเขาเอง!
อสูรรกร้างลังเลอยู่ครู่หนึ่ง มันมองไปรอบ ๆ และหลังจากแน่ใจว่าหนีไปไม่ได้แล้ว มันก็พูดอย่างไม่มีทางเลือกว่า “พี่หญิงใหญ่ตั้งชื่อให้ข้าว่าราชาโคมาร และมักจะเรียกข้าว่าเสี่ยวหนิว”
“แล้วพี่หญิงใหญ่ของเจ้าชื่ออะไร?”
“ข้าไม่รู้ชื่อของนาง ข้ารู้แค่ว่านางชื่อพี่หญิงใหญ่ และเป็นคนที่พาข้าไปที่สุสานโบราณนั้นด้วย”
“โอ้? สุสานโบราณสร้างมานานแค่ไหนแล้ว?” ลู่เฉินถามด้วยความสงสัย
อสูรรกร้างครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งจึงตอบว่า “ตอนที่ข้ามีสติสัมปชัญญะ ก็คงหนึ่งหมื่นปีที่แล้วกระมัง”
สีหน้าของลู่เฉินเปลี่ยนไปทันที “เป็นไปไม่ได้!”
“ข้าไม่ได้โกหก” อสูรรกร้างตกใจกลัว แต่ลู่เฉินกลับพูดอย่างเศร้าสร้อยว่า “ท่านอาจารย์ของข้าหายตัวไปจากมหาทวีปจิ่วโหยวเมื่อหนึ่งแสนปีก่อน ดังนั้นเมื่อหนึ่งหมื่นปีก่อน นางจะยังคงปรากฏตัวอยู่ได้อย่างไร?”
“ท่านอาจารย์ของเจ้า?” อสูรรกร้างไม่เข้าใจ
ลู่เฉินรู้ว่าเขาเ
