สียอาการไปแล้ว ดังนั้นจึงรีบสงบสติอารมณ์และพูดอย่างเย็นชาว่า “ไม่ ข้าแค่พูดไปอย่างนั้น”
“โอ้” อสูรรกร้างสับสน ส่วนลู่เฉินก็หยิบเม็ดยาห้วงนิทราออกมา “เจ้ากินยาเม็ดนี้ ข้าอยากเห็นความฝันของเจ้า”
“สิ่งนี้…” อสูรรกร้างเริ่มหวาดกลัว
ลู่เฉินรู้ว่าอสูรรกร้างต้องมีบางอย่างที่เขาต้องการอยู่ในความทรงจำของมัน ดังนั้นลู่เฉินจึงนำเม็ดยาออกมาให้มันลอง แต่อสูรรกร้างนั้นค่อนข้างจะต่อต้านและออกจะกลัวยาเม็ดนี้ด้วยซ้ำ
ลู่เฉินจึงปลอบโยนว่า “อย่ากังวลไป ข้าจะปลุกเจ้าเอง”
“เจ้า… เจ้าจะไม่ฆ่าข้าใช่หรือไม่?”
“ไม่”
อสูรรกร้างรู้ว่าตนไม่มีทางเลือก ดังนั้นมันจึงกินยาห้วงนิทราเข้าไป
เมื่อเม็ดยาละลาย มันก็หลับสนิทในทันที ยิ่งไปกว่านั้นยังสะอื้นไห้และพึมพำว่า “พี่หญิงใหญ่ อย่าไป!”
เมื่อเว้นช่วงสักระยะ ลู่เฉินก็จึงวางมือข้างหนึ่งไว้บนหัวของมัน จากนั้นก็แทรกจิตวิญญาณของเขาเข้าไป
จิตสำนึกของอสูรรกร้างในยามนี้ยืนอยู่ท่ามกลางม่านหมอก และภายในม่านหมอกนี้ก็คือความทรงจำที่ลึกที่สุดของมัน
ภายใต้สถานการณ์ปกติ หากไม่พึ่งพายาห้วงนิทรา ลู่เฉินจะต้องค้นความทรงจำทั้งหมดของอีกฝ่าย แต่นั่นใช้เวลานานเกินไป ทว่าด้วยยาเม็ดห้วงนิทรา ขอแค่มีสิ่งที่ดึงดูดจิตวิญญาณของลู่เฉิน เขาก็จะได้สิ่งที่ตนต้องการทันที
ด้วยเหตุนี้หลังจากที่จิตวิญญาณของลู่เฉินล่องลอยอยู่ในม่านหมอก เขาก็กล่าวว่า “พี่หญิงใหญ่!”
เมื่ออสูรรกร้างได้ยินคำว่าพี่หญิงใหญ่ ส
