ตรีคนหนึ่งก็ปรากฏตัวต่อหน้าเขาทันที
ก่อนจะเกิดเป็นภาพของ อสูรรกร้างที่หมอบลงอย่างเชื่อฟัง มันฟังสตรีคนนั้นพูด และเสียงของสตรีคนนั้นก็ชัดเจนมาก ราวกับว่าความฝันกลายเป็นจริงอย่างไรอย่างนั้น
สตรีคนนี้สวมชุดสีดำ สวมผ้าคลุมหน้าสีดำ และสวมต่างหูหอยสังข์สีดำและฟ้าที่หูทั้งสองข้าง
“เสี่ยวหนิว เจ้าทำอะไรผิดอีกแล้วหรือ?” สตรีคนนั้นถาม ส่วนอสูรรกร้างก็ส่ายหัว “ไม่ พี่หญิงใหญ่ ข้าเป็นเด็กดี”
ลู่เฉินซึ่งอยู่ข้าง ๆ ตกใจ เพราะเสียงนั้นคล้ายกับท่านอาจารย์ของเขามาก อีกทั้งรูปร่างก็ดูคล้ายกัน และกลิ่นอายก็เหมือนกันทุกประการ ดังนั้นลู่เฉินจึงอยากเข้าไปใกล้
ทว่าทันทีที่ลู่เฉินเข้าไป เงาร่างของสตรีคนนั้นก็หายไป
“ท่านอาจารย์…” แววตาของลู่เฉินพร่าเลือน โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาเห็นรูปลักษณ์ของอสูรรกร้าง ลู่เฉินก็นึกถึงสิ่งที่อาจารย์ของเขาเคยสอน
เขาจึงเอ่ยขึ้นมาว่า “พี่หญิงใหญ่!”
แต่อสูรรกร้างตัวนี้กลับตื่นขึ้นจากความฝัน และมองไปที่ลู่เฉินด้วยความหวาดกลัว “เจ้า… เหตุใดเจ้าถึงอยู่ในความฝันของข้า”
“เจ้าฝันอีกไม่ได้หรือ?”
“ไม่ได้แล้ว” อสูรรกร้างส่ายหัว ลู่เฉินไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องถอนจิตวิญญาณกลับคืนสู่ร่าง ส่วนอสูรรกร้างก็ตื่นขึ้นมาเช่นกัน มันมองไปที่ลู่เฉินด้วยน้ำตาคลอเบ้า “ขอบใจ เจ้าทำให้ข้าพบพี่หญิงใหญ่แล้ว”
ลู่เฉินไม่คาดคิดว่ายาเม็ดห้วงนิทราจะส่งผลต่ออสูรรกร้างในระยะเวลาอันสั้นเช่นนี้
ส่วนอสูรรกร้า
