านี้มาหรือ?”
“ไม่ พวกเขาบุกเข้ามาที่นี่และต้องการไปที่ตำหนักใหญ่แห่งนั้น แต่พวกเขาถูกคมมีดวายุรอบ ๆ นั้นฆ่าตาย” อสูรรกร้างรีบอธิบาย
“แล้วศิษย์หญิงของสำนักกู่หวงเล่า?”
อสูรรกร้างพูดอย่างอาย ๆ ว่า “บนเรือนร่างของสตรีพวกนั้นมีกลิ่นอายเหมือนกับต้นไม้นั่น ข้าจะพาพวกนางมาที่นี่และให้พวกนางฝึกฝน เพื่อทำให้ต้นไม้เขียวชอุ่ม”
“เขียวชอุ่ม?”
“ใช่”
ลู่เฉินรู้สึกแปลกใจ
ครั้นมาถึงตำหนักโบราณ เขาก็ได้ยินเสียงของเหล่าสตรีมากมาย
เมื่อลู่เฉินและอสูรรกร้างเข้ามา สตรีจำนวนนับไม่ถ้วนก็ก้าวมาข้างหน้าอย่างมีความสุข
แต่เมื่อพวกนางเห็นชายแปลกหน้า คนเหล่านี้ก็ตกใจ และบางคนถึงกับมองไปที่อสูรรกร้าง “อาหนิว เหตุใดเจ้าถึงพาบุรุษกลับมา?”
“อาหนิว เขาไม่ได้ถูกเจ้าจับมาใช่หรือไม่?”
“อาหนิว เจ้าไม่ได้บอกว่าเจ้าไม่จับกุมบุรุษหรอกหรือ?”
เห็นได้ชัดว่าสตรีเหล่านี้คุ้นเคยกับอสูรรกร้างตัวนี้มาก และปฏิบัติต่อมันแบบสหาย ไม่มีความหวาดกลัวเจือปน ส่วนลู่เฉินก็กลายมาเป็นเป้าหมายของความอยากรู้อยากเห็นของพวกนางแทน
ลู่เฉินเหลือบมองและพบว่าคนเหล่านี้ล้วนมีรากวิญญาณธาตุไม้และล้วนอยู่ในระดับสวรรค์
ไม่เพียงเท่านั้น วิธีการฝึกฝนของคนเหล่านี้ก็แปลกประหลาดยิ่งนัก เพราะกลิ่นอายของธาตุไม้ไหลออกมาจากร่างกายของพวกนางอย่างแปลกประหลาด!
อสูรรกร้างชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะแนะนำให้สตรีเหล่านั้นรู้จักชายหนุ่ม “เขา เขาเข้ามาเอง”
“เข้ามาเอง?” สตรีเหล่าน
