ดโคจรอยู่รอบกาย และดูคล้ายกับผู้ฝึกกายเนื้อ แต่พวกมันมีพลังดุร้ายตามธรรมชาติและสืบทอดวิชาผ่านความทรงจำ
สิ่งที่เรียกว่าการสืบทอดผ่านความทรงจำหมายความว่า ในขณะที่ไข่ถูกสร้างขึ้น เคล็ดวิชาที่ทรงพลังบางอย่างจะถูกบันทึกไว้ในสายโลหิตในร่างกายของพวกมัน แม้กระทั่งจิตสำนึกก็เช่นกัน
ด้วยเหตุนี้ลู่เฉินจึงสรุปได้ว่าเมื่อมันกลายเป็นไข่ ยามนั้นมันก็มีสติสัมปชัญญะแล้ว
แต่เห็นได้ชัดว่าอสูรรกร้างตัวนี้ไม่ให้ความร่วมมือ มันยังคงจ้องเขม็งไปที่ลู่เฉิน “เหตุใดข้าต้องบอกเจ้าด้วย?”
“แล้วเหตุใดเจ้าจึงไม่บอกข้า?” ลู่เฉินถามกลับ ส่วนอสูรรกร้างก็พึมพำเหมือนเด็กว่า “พี่หญิงใหญ่บอกว่าอย่าเชื่อฟังใคร”
“พี่หญิงใหญ่ ใคร?”
“ข้าจะไม่บอกเจ้า!”
ลู่เฉินยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ “ถ้าเจ้าเป็นแบบนี้ ข้าก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องไร้มารยาทแล้ว”
“ข้าไม่กลัวเจ้า” อสูรรกร้างยกมือทั้งสองของมันขึ้นมา เผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่แข็งแรง ยิ่งไปกว่านั้นยังเอ่ยเตือนลู่เฉิน
ทว่าชายหนุ่มไม่กลัว เขาแผ่กลิ่นอายของราชันย์อสูรออกมาทันที
ราชันย์อสูร!
อสูรรกร้างรู้สึกถึงมันและหวาดกลัวอย่างอธิบายไม่ถูก ด้วยเหตุนี้มันจึงจ้องมองไปที่ลู่เฉินอย่างตกตะลึงระคนหวาดกลัว “เจ้า… เจ้าเป็นใคร!”
“เจ้าคิดว่าอย่างไร?” ลู่เฉินเดินเข้ามาทีละก้าว แต่อสูรรกร้างพลันตกใจจนหันกลับไปและออกวิ่งทันที
ทว่าลู่เฉินได้ใช้เถาวัลย์พันรัดมันเอาไว้ หากแต่มารเหี้ยมโหดตัวนี้เกิดมาพร
