กให้อีกฝ่ายปิดบังตน เพราะถึงอย่างไรเสียมันก็เกี่ยวข้องกับอาจารย์ของเขา ชายหนุ่มจึงร้อนใจมากกว่าใคร
เสียงในความมืดจึงอธิบายว่า “ห้าพันปีก่อน ที่นี่มีไข่สีดำอยู่ใบหนึ่งที่ดูประหลาดมาก และด้านบนของมันก็มีอักขระยันต์ผนึกอยู่”
“ไข่?”
“ใช่ พวกเราศึกษามัน และนำมันกลับมาที่สำนักด้วยซ้ำ แต่จู่ ๆ เจ้าสิ่งนี้ก็แตกออกเมื่อสองสามร้อยปีก่อน และได้กลายเป็นมารเหี้ยมโหดพุ่งหายเข้าไปในค่ายกลแล้วซ่อนตัวอยู่ในนั้น ก่อนจะออกมาจับผู้คนเป็นครั้งคราว”
ลู่เฉินขมวดคิ้ว “เช่นนั้นมารเหี้ยมโหดที่เจ้าพูดถึงก็กำเนิดมาจากไข่หรือ?”
“ใช่”
“แล้วเปลือกไข่ล่ะ?” ลู่เฉินอยากรู้ว่ามันเป็นสัตว์ชนิดใดกันแน่ และยังมีไข่นั่นอีก มันใช่สิ่งที่ท่านอาจารย์ของเขาทิ้งไว้หรือไม่?
“ข้าจะให้เจ้าดู”
ทันใดนั้น กอง ‘เศษ’ สีดำก็ปลิวเข้ามากจากด้านนอกและร่อนลงตรงหน้าลู่เฉิน
เสียงนั้นเอ่ยว่า “พวกนี้แหละ”
ลู่เฉินก้าวไปข้างหน้าแล้วตรวจสอบดู เขาพบว่ามีอักขระยันต์อยู่จริง แต่อักขระยันต์ชนิดนี้เป็นอักขระสำหรับการเลี้ยงดู
ดังนั้นลู่เฉินจึงไม่ค่อยเข้าใจนัก “เหตุใดนางถึงสร้างอักขระยันต์บนเปลือกไข่นี้ แล้วโยนมันทิ้งไว้ในที่ที่มีปราณบางเบาและแรงดึงดูดมหาศาลเช่นนี้?”
ในความเข้าใจของลู่เฉิน โดยทั่วไปแล้วอักขระยันต์เลี้ยงดูมักจะวางไว้ในที่ที่มีปราณหนาแน่นเพื่อดูดซับปราณฟ้าดินที่ทรงพลัง จึงจะทำให้ไข่ฟักตัวได้อย่างรวดเร็ว แต่ท่านอาจารย์ของตนกลับมายังที่ซึ
