บทที่ 205 ของสิ่งนี้ อาจารย์เป็นผู้หลอมกลั่นจริงหรือ?
ผู้อาวุโสสวีมองสีหน้าลู่เฉินแล้วหัวเราะขึ้นมา “อย่าได้คิดแบบนั้น”
“พูดเรื่องไร้สาระให้น้อยลงเถิด!” ลู่เฉินคร้านจะฟังคำไร้สาระอีก ซึ่งผู้อาวุโสสวีก็พลันสูดหายใจเข้าพลางเอ่ยออกมาว่า “คือเช่นนี้นะ เจ้าสำนักของพวกเราต้องการเชิญเจ้าในฐานะแขก”
“ในฐานะแขก หรือเพียงแค่ต้องการจัดการข้า?” ลู่เฉินมองผู้อาวุโสสวีด้วยรอยยิ้ม
ผู้อาวุโสสวีส่ายศีรษะปฏิเสธทันที “ไม่ ไม่ใช่เช่นนั้น!”
“ข้าจะเชื่อเจ้าได้อย่างไร?” ลู่เฉินไม่ใช่เด็กสามขวบที่เมื่ออีกฝ่ายเชิญตนแล้วจะหลงเชื่อง่าย ๆ
ผู้อาวุโสสวีจึงเอ่ยอย่างถ่อมตน “พวกเราเดินไปพูดไปเถิด!”
“พูดที่นี่เถิด ข้ามีเวลาไม่มากนัก” ลู่เฉินเอ่ยเพียงสั้น ๆ ทำให้ผู้อาวุโสต้องยอมอย่างเสียมิได้ ก่อนที่อีกฝ่ายจะมองไปยังชายร่างใหญ่แล้วสั่งว่า “เกามู่ เจ้าจงนำคนอื่น ๆ ไปลาดตระเวนรอบ ๆ นี้ที”
“ขอรับ” ชายร่างใหญ่ขานรับ จากนั้นจึงพาทุกคนออกไป
ผู้อาวุโสสวีเผยท่าทีเคร่งขรึมขึ้นมาทันที เขากล่าวว่า “ครั้งที่แล้ว อย่างที่ข้าเคยพูดกับเจ้าว่าที่นี่มีมาร!”
“พูดให้ชัดเจนเสียหน่อย!”
“ที่นี่มีชายผู้หนึ่งซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางค่ายกล บางครั้งก็ออกมาจับผู้คน และศิษย์สำนักกู่หวงจำนวนไม่น้อยก็ถูกเขาจับตัวไปและไม่ออกมาอีกเลย เช่นเดียวกับคนนอกที่เข้าไปภายในค่ายกลนี้และไม่ออกมาอีก”
เมื่อลู่เฉินได้ยินดังนั้น เขาก็พลันเผยยิ้ม “ดังนั้นเมื่อไม่กี่วัน
