ำทางลู่เฉินออกไปทันที และระหว่างทางก็ได้แต่กล่าวอย่างชมเชย “ศิษย์น้อง เจ้านับเป็นคนแรก”
“คนแรก?”
“ห้าพันปีมานี้ นอกจากเจ้าสำนัก ไม่มีผู้ใดมีคุณสมบัติเพียงพอที่จะเข้าไปยังสุสานโบราณได้” ผู้อาวุโสกล่าวยกยอ
“ไม่เคยเข้าไป?”
“ใช่!”
“ภายในนั้นมีสิ่งใด เจ้าก็ไม่รู้เช่นกัน?” ลู่เฉินย้อนถาม ผู้อาวุโสสวีจึงส่ายศีรษะปฏิเสธ “ข้าเพียงแค่ไม่รู้ว่าภายในนั้นมีสถานการณ์เช่นไร แต่เจ้าสำนักนำสิ่งล้ำค่าออกมาจากภายในนั้นไม่น้อย ดังนั้นเมื่อเจ้าเข้าไปแล้ว จะต้องได้รับบางสิ่งไม่น้อยแน่”
ลู่เฉินเชื่อแต่ก็ยังคงสงสัยอยู่ “ถ้าไม่มีอะไรดี ๆ ข้าไม่ช่วยพวกเจ้าแน่!”
ผู้อาวุโสสวีคิดไม่ถึงว่าลู่เฉินจะล่อลวงได้ยากเช่นนี้ แต่เขายังคิดอยากให้ลู่เฉินช่วย “เมื่อถึงเวลานั้น ถ้าหากเจออะไรดี ๆ เจ้าก็นำไปเถอะ จากนั้นค่อยช่วยพวกเราก็ได้”
“คิดว่าข้าจะรับอย่างนั้นหรือ?” ลู่เฉินถามรอยยิ้ม
“เมื่อเจ้านำไปแล้วก็จะช่วยพวกข้ามิใช่หรือ?”
“เช่นนั้น หากข้านำมาแล้วไม่ช่วยพวกเจ้า?”
ผู้อาวุโสสวีจึงตอบด้วยความลำบากใจ “ข้าคิดว่าเจ้าไม่ใช่คนเช่นนั้น”
“เจ้าไร้ยางอายเช่นนั้น ข้าอาจจะเป็นเช่นเจ้าก็เป็นได้” ลู่เฉินแสยะยิ้ม ผู้อาวุโสสวีจึงตอบกลับอย่างลำบากใจ “เรื่องนี้…”
ลู่เฉินเพียงยิ้มแต่ไม่พูดอันใดอีก
…
เพียงไม่นาน พวกเขาก็มาถึงปากถ้ำแห่งหนึ่ง และด้านนอกนี้ก็มีค่ายกลอยู่เช่นกัน
“ภายในถ้ำนี้ก็คือทางเข้าไปยังสุสาน แต่รอบ ๆ มีค่ายกลอยู่ มีเพียงเ
