บทที่ 204 ใบหน้านี้ คาดว่าคงหนากว่ากำแพงนัก!
เมื่อคนพวกนี้เห็นลู่เฉิน พวกเขาก็มีท่าทางราวกับเห็นสิ่งประหลาดอะไรอย่างนั้น และแต่ละคนต่างก็หวาดกลัวเถาวัลย์นั่น ดังนั้นจึงได้แต่หลบอยู่ไกล ๆ ไร้ซึ่งบรรยากาศเหมือนตอนที่ลู่เฉินเข้ามาในตอนแรก
สิ่งนี้ทำให้ลู่เฉินรู้สึกไม่คุ้นเคยนัก “ข้าคิดว่าทุกคนอยู่ที่นี่เพื่อรอข้าเสียอีก? เหตุใดจึงวิ่งออกไปไกลเช่นนั้นกัน?”
“พะ พวกเขารอเจ้าเสียที่ไหนกัน…” ชายร่างใหญ่เอ่ยด้วยน้ำเสียงติดขัด ส่วนคนอื่น ๆ ต่างก็พยักหน้า แสดงท่าทีเห็นด้วยกับคำของชายร่างใหญ่
“โอ้? จริงหรือ? หรือว่าเมื่อครู่ข้าได้ยินผิดเสียแล้ว?” ลู่เฉินส่ายหัวอย่างเสียมิได้ จากนั้นจึงก้าวออกไปทีละก้าว ทำให้คนเหล่านี้ที่หวาดกลัวพากันกระจายตัวออกไปหลบอยู่ด้านหลังกองหินสูงและยื่นศีรษะออกมามอง
ลู่เฉินที่เห็นดังนั้นจึงเผยยิ้มออกมา “ถ้าไม่ได้รอข้า เช่นนั้นข้าก็ขอตัวก่อน”
เมื่อพูดจบ ลู่เฉินก็เดินออกจากหุบเขาไป
ทว่าเมื่อคนพวกนี้หวนคิดไปถึงคำสั่งที่ผู้อาวุโสสวีทิ้งไว้ให้นั้น พวกเขาต่างก็ตะโกนขึ้นมาด้วยความร้อนใจทันทีว่า “คือ… คือว่า ผู้อาวุโสสวีของเราต้องการพบเจ้า!”
“อย่า… อย่าพึ่งไป!”
“จริง ๆ นะ… ผู้อาวุโสสวีอยากพบเจ้าจริง ๆ!”
ไม่ว่าคนพวกนี้จะตะโกนเช่นไร ลู่เฉินก็ไม่หยุด จึงทำให้พวกเขากังวลใจจนต่างก็วิ่งออกมา โดยเฉพาะชายร่างใหญ่ที่ยังคงตะโกนอยู่ “เจ้า… เจ้าหยุดก่อน!”
ลู่เฉินชะงักไปทันที เขาหันไปมองคนพ
