บเจ้า” ลู่เฉินตอบกลับด้วยรอยยิ้ม เมื่อหลี่ว์ซือได้ฟังก็รู้สึกว่ามีเหตุผลเช่นกัน จึงกล่าวด้วยความลำบากใจออกมาว่า “เช่นนั้น ข้าจะตั้งใจฝึกฝนอย่างดี”
ครั้นพูดจบ หลี่ว์ซือจึงเริ่มฝึกฝนที่นี่ทันที
ส่วนลู่เฉินนั้น เขามองหากองหินที่สูงที่สุดบริเวณรอบ ๆ นี้ จากนั่นจึงนั่งลงด้านบน และมองมายังหลี่ว์ซือที่กำลังฝึกฝนอย่างบ้าคลั่ง
เมื่อหลี่ว์ซือกลืนเม็ดยาเข้าไป เขาจึงเริ่มการฝึกฝนในทันที
“คนของสำนักไร้สุญญะนี้ นับว่าไม่ธรรมดาจริง ๆ” ลู่เฉินกล่าวเสียงเบา
ถึงแม้แรงดึงดูดโดยรอบจะไม่ใช่ปัญหา แต่ลู่เฉินก็ไม่สามารถอยู่ที่นี่นานเกินไปได้ ดังนั้นวันต่อมา หลังจากลู่เฉินได้สำรวจบริเวณรอบ ๆ แล้ว เขาจึงสร้างแผนที่เส้นทางปลอดภัยขึ้นมาและมอบให้แก่หลี่ว์ซือ
“เอาไป!”
“ผู้อาวุโส สิ่งนี้คือ?”
“สำนักเก้าสุขสงบกำลังถูกล้อม ข้ายังต้องกลับไปเตรียมตัวเสียหน่อย! ส่วนเจ้าฝึกฝนอยู่ที่นี่ ไม่รู้ว่าใช้เวลาอีกนานเท่าใด ดังนั้นข้าจึงมอบแผนที่นี้ให้เจ้า ส่วนเจ้า หากคิดอยากจะออกไปเมื่อใดก็ค่อยออกมาแล้วกัน”
เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่ว์ซือก็รู้สึกผิดขึ้นมา “ก่อนหน้านี้ข้ารับปากท่าน ว่าจะช่วยท่านเรื่องหนึ่งเพื่อแลกกับเม็ดยา แต่ตอนนี้….”
“ต่อไปยังมีโอกาสอีก” เมื่อลู่เฉินเห็นท่าทางของอีกฝ่าย ชายหนุ่มจึงเอ่ยปลอบ
หลี่ว์ซือเพียงหยักหน้ารับ “ขอบคุณท่านมาก”
“เช่นนั้นจงตั้งใจฝึกฝนให้ดี ข้าไปก่อนล่ะ” หลังเอ่ยจบ ลู่เฉินก็พลันเดินออกไป
หลี่ว์
