บทที่ 202 ทุกคนต่างพากันหวาดกลัว
ขณะที่ทุกคนกำลังถกเถียงกันอยู่นั้น ลู่เฉินและหลี่ว์ซือก็ได้เข้าไปภายในค่ายกลแล้ว
ทุกคนที่อยู่บนภูเขานั้นต่างก็มองลู่เฉินและหลี่ว์ซือที่อยู่บริเวณเนินเขาด้านล่างและหัวเราะออกมาด้วยความพึงพอใจ
“ถ้าหากพวกเจ้ายังก้าวเท้าเข้ามาอีกเพียงก้าวเดียว จบเห่แน่!” มีคนตะโกนขึ้นมา และบ้างก็เอ่ยเยาะเย้ยออกมาว่า “รอไม่นาน พวกเจ้าจะได้รู้ว่าควรตายเช่นไร”
ขณะนี้ทุกคนกำลังคิดว่าหากอีกฝ่ายก้าวเข้ามาในค่ายกลแล้วจะต้องโดนสังหารในทันที แต่ลู่เฉินและหลี่ว์ซือกลับไม่เป็นอะไรแม้แต่น้อย แล้วยังเดินจากเส้นทางแคบ ๆ นั้นมุ่งตรงไปยังภูเขาที่อยู่ด้านหลังต่อไป
คนพวกนี้ต่างพากันตกตะลึงขึ้นมา
“เหตุใดพวกเขาจึงไม่เป็นอะไรสักนิด?” มีคนเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ ส่วนชายร่างใหญ่ผู้นั้นก็ไม่พอใจเป็นอย่างมาก “เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
และในขณะนั้นเอง เสียงหนึ่งพลันดังขึ้นกลางอากาศ “หากพวกเจ้ายังกล้าเดินไปข้างหน้า พวกเจ้าจะโดนสังหาร!”
ทว่าลู่เฉินกลับไม่สนใจเสียงนั้น
และในตอนนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีเงาหนึ่งปรากฏขึ้นท่ามกลางกลุ่มเมฆหมอกบนท้องฟ้า
เมื่อบรรดาศิษย์เห็นดังนั้น พวกเขาต่างก็รีบกล่าวออกมาด้วยความเคารพ “ผู้อาวุโสสวี!”
ผู้อาวุโสสวีที่ถูกเรียกผู้นี้มีผมสีขาว และเขาก็กำลังยืนอยู่กลางอากาศ สายตาจ้องมองมายังลู่เฉินและหลี่ว์ซือ สีหน้ามีความดุดัน ราวกับว่าใครเป็นหนี้ชีวิตเขาอย่างไรอย่างนั้น
ทว่าลู่เฉินและหลี่
