ว์ซือยังคงเดินไปตามเส้นทางของตนต่อไปโดยไม่สนใจต่อการปรากฏตัวของคนผู้นั้น
ภาพดังกล่าวทำให้ทุกคนต่างงุนงน บ้างก็พึมพำออกมาว่า “ทั้งสองคนนี้ พวกเขาใจกล้าเกินไปหรือเปล่า?”
“รอไม่นาน ตัวคนจะตายเช่นไรก็ยังไม่รู้!”
ผู้อาวุโสสวีที่เห็นภาพตรงหน้ารู้สึกไม่ยินดีนัก มือข้างหนึ่งจึงสะบัดขึ้นมา ทำให้ก้อนหินมากมายนับไม่ถ้วนร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าและโจมตีไปยังคนทั้งสอง และทุกคนต่างก็คิดว่าลู่เฉินและหลี่ว์ซือต้องสิ้นชีพอย่างแน่นอน
ทว่าในขณะนั้นเอง ลู่เฉินกลับหายตัวไปทันที ส่วนหลี่ว์ซือนั้นอาศัยกายเนื้อที่แข็งแกร่งและพลังหมัดของตนทำลายหินที่อยู่บริเวณใกล้เคียงได้อย่างง่ายดาย
“นี่มัน…” เมื่อเห็นภาพดังกล่าว ทุกคนต่างก็ต้องกลั้นหายใจไว้
แต่สิ่งที่ยิ่งทำให้ทุกคนแปลกใจคือ ลู่เฉินและหลี่ว์ซือนั้นต้องการไปที่ใดกัน?
ทุกคนจึงมองไปยังบริเวณรอบ ๆ
“เหตุใดพ่อหนุ่มขั้นสร้างรากฐานผู้นั้นจึงหายตัวไป?”
“หรือใช้ยันต์ลี้ธรณีงั้นหรือ?”
“ไม่ใช่ เพราะในภูเขาโบราณหนานหวงนี้ไม่สามารถใช้ยันต์ลี้ธรณีได้!”
“เช่นนั้นเหตุใดจึงมองไม่เห็นแล้ว?”
ทุกคนต่างก็ประหลาดใจ แม้กระทั่งผู้อาวุโสสวีก็เต็มไปด้วยความงุนงงสับสนเช่นกัน เขามองไปรอบด้าน ทว่าขณะนั้นเอง ลู่เฉินก็พลันปรากฏตัวออกมาอีกครั้งโดยที่ยืนอยู่ด้านหลังคนเหล่านั้น “พวกเจ้ามองหาข้าอยู่หรือ?”
เมื่อได้ยินเสียงนั้น แต่ละคนจึงพากันหมุนตัวกลับมามองทันที ก่อนจะเผยสีหน้าตกตะลึงออกมา หลัง
