บทที่ 199 ตำราพิษ เคล็ดพฤกษาแลแมลง
“พืชพืษ? พวกนี้?” ลู่เฉินยิ้มอย่างไม่แยแส
“ใช่!” เยว่เซียวตอบกลับด้วยความมั่นใจ แต่ลู่เฉินคร้านจะนำคันธนูออกมา จึงก้าวเข้าไปใกล้ทีละก้าว
เยว่เซียวที่เห็นว่าลู่เฉินยังคงกล้าเข้ามาจึงตะโกนออกไปว่า “เพียงแค่เจ้าเดินเข้ามาอีกไม่กี่ก้าว รับรองว่าเจ้าต้องตายแน่!”
“โอ้? จริงหรือ?” ลู่เฉินแสยะยิ้ม
เมื่อเยว่เซียวเห็นว่าลู่เฉินไม่หยุดอย่างที่คิดไว้ จึงเริ่มถกเถียงกับตู๋เหล่าลิ่วขึ้นมา “เหตุใดเขาจึงไม่เป็นอันใด?”
“อย่าร้อนใจไป อีกไม่นานก็จะเห็นผล” ตู๋เหล่าลิ่วพูดด้วยความมั่นใจ
จากนั้นพืชพิษรอบ ๆ ก็สูงขึ้นมาทันที มีเถาวัลย์พิษโผล่ขึ้นมาท่ามกลางพืชพืษเหล่านั้น พันรัดแขนและขาของลู่เฉินไว้ ก่อนจะแผ่สีดำออกมา พร้อมกับตรึงรัดลู่เฉินไว้แน่น ไม่ให้ลู่เฉินสามารถเดินต่อไปได้
เมื่อเยว่เซียวเห็นดังนั้น เจ้าตัวก็พลันหัวเราะออกมา “พ่อหนุ่ม ในที่สุดก็ถูกจับเสียแล้ว!”
ทว่าลู่เฉินกลับฉีกยิ้มและมองไปยังเยว่เซียว “เถาวัลย์พิษพวกนี้ คิดว่าจะหยุดข้าได้หรือ?”
“ไร้สาระ เถาวัลย์พิษพวกนี้ หากจะจัดการผู้ฝึกตนขั้นหลอมแก่นแท้หรือแม้แต่ขั้นก่อกำเนิดก็ไม่ใช่ปัญหา” เยว่เซียวพูดอย่างพึงพอใจ แต่ลู่เฉินกลับส่ายหัวอย่างอดไม่ได้
“เจ้าส่ายหัวทำไมกัน?” เมื่อเห็นลู่เฉินส่ายหัว เยว่เซียวจึงรู้สึกไม่สบายใจนัก
ลู่เฉินยิ้มแล้วเอ่ยว่า “เจ้ารู้หรือไม่ เหตุใดข้าจึงไม่ใช้คันธนู?”
“เพราะเหตุใด?”
“เพราะพืช
