พวกนี้ แท้จริงแล้วไม่สามารถทำอะไรข้าได้ ดังนั้นข้าไม่จำเป็นต้องใช้ก็สามารถไปถึงตรงหน้าเจ้าได้แล้ว!” ทันใดนั้น ลู่เฉินก็แสดงเคล็ดวิชาเถาวัลย์ธรณีออกมา ปลดปล่อยเถาวัลย์สีดำเข้าไปพันรัดเยว่เซียวไว้ทันที
ทางฝั่งเยว่เซียวได้พยายามดิ้นรนต่อต้าน แต่เจ้าตัวกลับพบว่าไม่สามารถสลัดมันออกไปได้ จึงกล่าวออกมาด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไป “พ่อหนุ่ม หากเจ้าไม่คลายมันออก อีกไม่นานเถาวัลย์พิษพวกนี้จะทำให้เจ้าต้องตายทั้งเป็น!”
“เถาวัลย์ขยะเช่นนี้ไม่มีผลอะไรกับข้าหรอก” ลู่เฉินยิ้มอย่างไม่แยแสใด ๆ จากนั้นจึงใช้ ‘เคล็ดวิชาหมื่นวิญญาณ’ เพื่อดูดพลังปราณของเถาวัลย์พิษอย่างง่ายดาย ทำให้เพียงไม่นาน เถาวัลย์พิษพวกนี้ก็เหี่ยวเฉาลง ส่วนลู่เฉินก็เดินออกมาอย่างไร้ร่องรอยของอาการบาด
เยว่เซียวที่เห็นดังนั้นหวาดกลัวจนตะโกนออกมาอย่างตะกุกตะกัก “ตู๋… ตู๋เหล่าลิ่ว… รีบ… รีบมาช่วยข้า!”
ลู่เฉินรู้อยู่แล้วว่าภายในร่างกายของเยว่เซียวนั้นมีจิตวิญญาณของผู้อื่นอยู่ เพียงแค่เขาไม่รู้ว่าคนผู้นั้นคือใคร ทว่าตอนนี้เมื่อได้ยินชื่อคนผู้นั้นแล้ว ชายหนุ่มก็พลันเผยยิ้มออกมา “แท้จริงแล้ว ตัวตนที่อยู่ภายในร่างของเจ้าก็คือตู๋เหล่าลิ่ว!”
ขณะนั้นเอง ตู๋เหล่าลิ่วที่อยู่ภายในร่างของเยว่เซียวก็ได้กล่าวกับเจ้าของร่างว่า “ข้าจะยืมใช้ร่างของเจ้า!”
เพียงไม่นาน จู่ ๆ ดวงตาของเยว่เซียวก็พร่ามัวขึ้นมาทันที ราวกับว่าสติสัมปชัญญะทั้งหมดได้สูญหายไปอย่างไรอย่า
