งนั้น แต่ไม่นานก็ได้สติกลับคืนมา เพียงแต่ร่างกายของเยว่เซียวในตอนนี้ถูกตู๋เหล่าลิ่วควบคุม!
เมื่อตู๋เหล่าลิ่ว ‘ครอบครอง’ ร่างกายนี้ไว้ เขาก็พลันเผยยิ้มชั่วร้ายออกมา “พ่อหนุ่ม เจ้าไม่เลวเลยนี่นา สามารถทำลายเถาวัลย์พิษพวกนี้ได้อย่างง่ายดาย!”
ลู่เฉินไม่สนใจคำชื่นชมของอีกฝ่าย เขาย้อนถามเพื่อความแน่ใจว่า “พิษในร่างของท่านปู่ลู่ เจ้าคือผู้ลงมือใช่หรือไม่?!”
“ใช่ ข้าเอง” ตู๋เหล่าลิ่วตอบกลับโดยไร้ซึ่งความหวาดกลัว
ลู่เฉินที่ได้ยินจึงเผยรอยยิ้มเย็นชา “ผู้ใดที่คิดทำร้ายคนใกล้ชิดของข้า มันผู้นั้นมักจะอายุสั้น”
“หึ! น่าขันนัก!” ตู๋เหล่าลิ่วไม่สนใจคำเตือนใด ๆ ของลู่เฉินทั้งสิ้น ซึ่งชายหนุ่มเห็นเช่นนั้นจึงกล่าวเสียงเหี้ยมออกมาว่า “ดูเหมือนว่าวันนี้ข้าจำเป็นจะต้องทำลายจิตวิญญาณนี้ของเจ้าเป็นการสั่งสอนเสียแล้ว!”
“ทำลายข้า? เจ้าเนี่ยนะ? ช่างตลกเสียจริง!” เมื่อตู๋เหล่าลิ่วพูดจบ รอบร่างก็ปรากฏแสงสว่างสีเขียวออกมา จากนั้นเหล่าดอกไม้พิษที่อยู่รอบด้าน จู่ ๆ ก็มีแมลงพิษบินออกมามากมายนับไม่ถ้วน และส่วนใหญ่แมลงพิษเหล่านั้นก็คือฝูงผึ้ง!
ภายใต้การควบคุมของตู๋เหล่าลิ่ว ฝูงผึ้งเหล่านี้พากันบินเข้าล้อมลู่เฉินไว้ในคราเดียว จากนั้นตู๋เหล่าลิ่วก็กล่าวอย่างพึงพอใจว่า “พ่อหนุ่ม เห็นหรือยัง? เคล็ดวิชาพิษของข้าไม่เพียงควบคุมพืชพิษได้เท่านั้น แต่ยังสามารถควบคุมแมลงพิษได้”
“ตำราพิษ เคล็ดพฤกษาแลแมลง!”
เมื่อลู่เฉินเอ่ยเช่นน
