ั้น ตู๋เหล่าลิ่วจึงยิ้มประหลาด “เจ้าก็ดูรู้ไม่น้อยเลย!”
“ข้าไม่เพียงแค่รู้ แต่ข้ายังสามารถทำให้มันหวาดกลัวจนออกไปได้” ลู่เฉินยิ้มอย่างมั่นใจ แต่ตู๋เหล่าลิ่วกลับเอ่ยเยาะเย้ยกลับมา “พ่อหนุ่ม ตำราพิษของข้านับเป็นอันดับต้น ๆ ในแดนทักษิณา หากอีกฝ่ายขั้นพลังต่ำกว่าขั้นก่อกำเนิด ก็อย่าหวังเลยว่าจะรับมือข้าไหว!”
ลู่เฉินที่ได้ยินพลันเผยยิ้ม จากนั้นจึงแผ่กลิ่นอายราชันย์แมลงบรรพกาลออกมา
เมื่อกลิ่นอายนี้ถูกปลดปล่อย แมลงพิษเหล่านั้นต่างก็หวาดกลัวจนบินแตกตื่นออกไปในทันที
ตู๋เหล่าลิ่วประหลาดใจกับผลลัพธ์ที่เกิดขึ้น เขารีบเข้าควบคุมแมลงพิษเหล่านั้น หากแต่แมลงพวกนั้นกลับไม่สนใจแม้แต่น้อย!!
เมื่อเป็นเช่นนั้น ลู่เฉินจึงหันไปยิ้มพลางเอ่ยถามตู๋เหล่าลิ่วว่า “ยังจะลงมือต่อไปหรือไม่?”
ตู๋เหล่าลิ่วที่ไม่เข้าใจจึงถามกลับไปว่า “อธิบายมา แท้จริงแล้วเกิดสิ่งใดขึ้น?”
“เจ้าน่ะหรือ? เจ้าไม่คู่ควรให้ข้าเสียเวลาอธิบายหรอก!” ลู่เฉินยิ้มเย็นชา ก่อนที่หนามแหลมคมจะปรากฏออกมาจากเถาวัลย์เหล่านั้น และทิ่มแทงเข้าไปภายในร่างของเยว่เซียว!
ทว่าจิตวิญญาณของตู๋เหล่าลิ่วที่อยู่ภายในนั้นกลับไม่สนใจแม้แต่น้อย เขาเอาแต่ตะโกนด้วยความโมโห “ข้าจะทำให้เจ้าต้องเสียใจ!”
เพียงไม่นาน แมลงพิษเหล่านี้ก็บินมาจากทั่วทิศทาง และพุ่งเข้าไปภายในร่างกายของเยว่เซียว
ผลก็คือ… เพียงชั่วพริบตาเท่านั้น จากร่างที่เหี่ยวแห้งของเยว่เซียวนั้นก็ค่อย ๆ ขยายออก
