บทที่ 196 เรื่องของม่อชิงเทียน
ชายในชุดคลุมสีฟ้าคิดว่าตนน่าจะสามารถกำจัดลู่เฉินได้อย่างงายดาย ดังนั้นจึงทะยานหนีหายเข้าไปในม่านหมอก ก่อนจะกล่าวออกมาจากภายในนั้นว่า “อยากรู้งั้นหรือ? คงไม่ง่ายเช่นนั้นหรอก!”
“เจ้าคิดว่าหลบเข้าม่านหมอกแล้วข้าจะทำอะไรไม่ได้หรือ?” ลู่เฉินยิ้มเย็นชา
“ขั้นพลังของข้าสูงกว่าเจ้านัก ดังนั้นข้ามั่นใจ!” หลังพูดจบ จู่ ๆ รอบกายก็มีเสียงดังกระหึ่มขึ้นมา ราวกับว่ามีบางอย่างระเบิดออกมาจากพื้นดิน
และนั่นทำให้ลู่เฉินแปลกใจ
ทันใดนั้นคนกลุ่มหนึ่งก็ปรากฏตัวออกมา
คนพวกนี้ล้วนแต่เป็นผู้ฝึกตนขั้นหลอมแก่นแท้ แต่แววตาของพวกเขาดูพิกลนัก และบนร่างก็ยังแผ่ไอมารออกมาไม่หยุด
“วิชามารบงการ!” เมื่อลู่เฉินเห็นคนพวกนั้น เขาก็ดูออกทันที
ชายชุดคลุมสีฟ้าในมุมมืดหัวเราะขึ้นมาทันที “ใช่! คนพวกนี้ล้วนตกมาอยู่ในวิถีมาร และพวกมันต่างอยู่ภายใต้การควบคุมของข้า!”
เมื่อได้ยินดังนั้น ลู่เฉินก็พลันกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ก่อนจะพบว่าท่ามกลางบรรดาคนที่ถูกควบคุมอยู่นั้น มีอยู่สองคนที่น่าสนใจ! คนหนึ่งมีรากวิญญาณธาตุสายฟ้าเจ็ดดาว และอีกคนมีรากวิญญาณธาตุลม!
นี่จึงทำให้ลู่เฉินรู้สึกยินดียิ่งนัก เพราะตอนนี้เขายังต้องประลองกับผู้ฝึกตนที่มีรากวิญญาณอีกสิบชนิด จึงจะสามารถสร้างชั้นรากฐานทั้งแปดสิบเอ็ดชั้นได้!
และด้วยกลัวว่าเป้าหมายจะหนีหายไปเสียก่อน ลู่เฉินจึงใช้ออกด้วยเถาวัลย์เข้าพัวพันรัดคนทั้งสองไว้ภายในชั่วพร
