ทธิ์มาก แต่ลู่เฉินก็สามารถรับมือกับมันได้ เขามองไปยังทิศทางที่ชายในเสื้อคลุมสีฟ้าปรากฏอยู่แล้วกล่าวว่า “เจ้าคิดว่านี่จะทำให้ข้าล้มลงหรือ?”
อีกฝ่ายรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “เจ้าเป็นแค่ผู้ฝึกตนขั้นสร้างรากฐาน เหตุใดเจ้าจึงรับมือกับยาเคลิบเคลิ้มนี้ได้?”
“อย่าว่าแต่ยาเคลิบเคลิ้มระดับสุดยอดของเจ้าเลย แม้แต่ยาเคลิบเคลิ้มระดับสวรรค์ มันก็ทำอันใดข้าไม่ได้!” ลู่เฉินเอ่ยอย่างดูถูก
อีกฝ่ายไม่เชื่อและคิดว่าลู่เฉินขี้โม้ “เช่นนั้นข้าจะให้เจ้าลองอย่างอื่น!”
จากนั้น ชายคนนั้นก็โยนเม็ดยาออกมา ก่อนที่เม็ดยานั้นจะแผ่ไอมารออกมาจนทั่วบริเวณ
เวลานี้ลู่เฉินจึงถูกล้อมรอบด้วยไอมาร
ไอมารเป็นอันตรายกับผู้ฝึกตน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสถานที่ที่ไอมารหนาแน่นก็ยิ่งอันตราย แต่ลู่เฉินมีหรือจะกลัว? ไม่ต้องพูดถึงไอมาร เพราะต่อให้เป็นไอภูตผี ไอซากศพ และอื่น ๆ ก็เป็นเพียงไอธรรมดาสำหรับเขาเท่านั้น!
ทว่าคนผู้นั้นไม่รู้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่เห็นว่าลู่เฉินไม่ได้เปิดม่านปราณป้องกันด้วยซ้ำ เขาก็รู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมา “เจ้าไม่ได้พยายามหลบ?”
“เรื่องนั้นมันไม่จำเป็น!” ลู่เฉินพูดอย่างไม่ใส่ใจ
อีกฝ่ายจึงเริ่มรู้สึกว่าลู่เฉินไม่ธรรมดา ส่วนลู่เฉินที่ใช้ ‘เคล็ดวิชาหมื่นวิญญาณ’ จนรับรู้ตำแหน่งของฝ่ายตรงข้าม เขาก็พลันใช้ ‘เคล็ดวิชาหมื่นลี้’ ต่อเนื่องทันที
เมื่อชายคนนั้นพบว่าลู่เฉินนั้นอยู่ ๆ ก็หายตัวไป เขาก็เผยสีหน้าฉงนออกมา
และยามนั้
