บทที่ 192 เมื่อรู้ฐานะของเขา ก็กลัวจนขาอ่อนปวกเปียก พูดตะกุกตะกัก!
ลู่เฉินมองไปที่ทุกคนแล้วเอ่ยว่า “ต่อไปให้พวกเจ้าทำตามที่ข้าพูด!”
ทุกคนพลันตอบรับ
จากนั้นลู่เฉินก็ถ่ายทอดเคราะห์วิญญาณอัคคีให้กับพวกเขา
และคนเหล่านี้ก็พากันโคจรปราณธาตุไฟในร่างกายตามวิธีการของลู่เฉิน
ครู่ต่อมา คนเหล่านี้ก็กลายเป็น ‘มนุษย์เพลิง’ เพียงแต่เปลวเพลิงนั้นมีขนาดเล็กมากและไม่โดดเด่น มันดูเหมือนกับกลุ่มเปลวเพลิงเล็ก ๆ ที่นั่งขัดสมาธิอยู่อย่างไรอย่างนั้น
ทุกคนจึงตกใจกลัวและทยอยกันถามว่าเกิดอันใดขึ้น
“ตอนแรกมันจะค่อนข้างอ่อนแอ ขอแค่ฝึกฝนไปสักระยะก็จะค่อย ๆ แข็งแกร่งขึ้น”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนก็ดูเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ทว่าพวกเขาก็ยังคงฝึกฝนต่อไป
เห็นเพียงว่า ‘มนุษย์เพลิง’ เหล่านี้แข็งแกร่งขึ้นทีละน้อย ส่วนโจวอวี๋ซึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่ตรงกลางนั้นย่อมแข็งแกร่งกว่าคนอื่น ๆ เพราะการสำแดงเคราะห์วิญญาณอัคคีนั้น มีเขาเป็น ‘แกนกลางอัคคี’
ดังนั้นพลังที่ ‘แกนกลางอัคคี’ มีอยู่ จึงซ้อนทับด้วยพลังของทุกคนที่อยู่รอบตัว
ดังนั้นโจวอวี๋คนนี้จึงเหมือนไฟที่โหมกระหน่ำ!
พลังมหาศาลนี้ควบคุมได้ยากเล็กน้อย แต่ลู่เฉินก็คอยชี้แนะจนกระทั่งโจวอวี๋ผ่านมันไปได้ ก่อนที่เจ้าตัวจะหลับตาลงและฝึกฝนต่อไป
หลังจากนั้นไม่นาน คนเหล่านี้ก็เข้าสู่สภาวะรู้แจ้งในทันที
ลู่เฉินพอใจมากกับผลลัพธ์เช่นนี้ จากนั้นเขาก็ออกจากภูเขาไป
ตอนนี้เป็นเวลาสายแล้ว ปิงห
