่อน “ตอนนี้เจ้าก็คือเจ้าสำนักเก้าสุขสงบ และวันข้างหน้าเจ้าจะต้องนำสำนักเก้าสุขสงบกลับสู่จุดสูงสุด ขึ้นเป็นสำนักอันดับหนึ่งให้ได้”
“สำ… สำนักอันดับหนึ่ง?” ปิงหลิวหลีตกตะลึง
“ข้าสัญญากับบรรพชนของเจ้าไว้” ลู่เฉินยิ้มและไม่พูดอันใดอีก
แต่ในหัวของปิงหลิวหลีนั้นเลอะเลือนไปหมดแล้ว!
ลู่เฉินพาปิงหลิวหลีเข้าไปข้างใน และหลังจากที่จิ่วโหยวพบเห็นคนทั้งสอง เขาก็พลันถามอย่างฉงนว่า “นางเป็นอันใดไป?”
“เจอปีศาจกระมัง…” ลู่เฉินพูดส่งเดช จากนั้นเขาก็เริ่มวางค่ายกลที่นี่
จิ่วโหยวที่ไม่ได้รับคำตอบจากชายหนุ่มก็หันไปถามปิงหลิวหลีแทน และเมื่อปิงหลิวหลีเห็นบรรพชนของนางอีกครั้ง นางก็พลันถามอย่างลนลานว่า “บรรพชน เขาคือจอมมารผู้ยิ่งใหญ่เมื่อหนึ่งแสนปีก่อนใช่หรือไม่?”
“โอ้? เจ้ารู้แล้ว?” จิ่วโหยวถามด้วยความประหลาดใจ
หลังจากได้รับคำตอบยืนยัน ปิงหลิวหลีก็ตะลึงงันไป ก่อนที่จิ่วโหยวจะกระแอมเบา ๆ “อย่าบอกความลับนี้กับใครเข้าใจหรือไม่?”
“บรรพชน มันเกิดอันใดขึ้นกันแน่? เหตุใดเขาถึงมีเพียงพลังขั้นสร้างรากฐาน?” ปิงหลิวหลีที่มีคำถามมากมายอยู่ในใจเริ่มถามออกไปทันที
