ะเป็นหนานเหยาที่ไม่อาจสะกดกลั้นความตื่นเต้นยินดีจนต้องถามขึ้นว่า “ท่านอาจารย์ น… นะ… นี่มันเกิดอันใดขึ้น?”
“ข้าได้วางค่ายกลรวบรวมปราณขนาดใหญ่ที่นี่ และยังมีค่ายกลขนาดเล็กในเหมืองทั้งห้าของสำนักฟ้าศักดิ์สิทธิ์ และขณะนี้ค่ายกลทั้งหกได้เชื่อมต่อเข้าด้วยกันแล้ว!”
หนานเหยาที่ได้ยินก็พลันตกตะลึงไป ส่วนคนอื่น ๆ ก็ยังคงไม่เข้าใจ
ดวงตาของปิงหลิวหลีพลันเบิกกว้างในทันทีเมื่อคล้ายจะเข้าใจอะไรบางอย่าง “มันคือค่ายกลร้อยปราณในตำนานงั้นหรือ?!”
“ค่ายกลร้อยปราณ?” หนานเหยาสับสน ส่วนไป๋อู่จินก็พูดราวกับว่าเขาเข้าใจอันใดบางอย่างขึ้นมาแล้ว “มีข่าวลือว่าเมื่อหนึ่งแสนปีก่อน จอมมารลู่ได้วางค่ายกลรวมปราณไว้ร้อยค่าย และค่ายกลเหล่านี้ก็กระจายไปทั่วทั้งแผ่นดินใหญ่ หลังจากเปิดใช้งานค่ายกลขนาดใหญ่ทั้งร้อยค่าย พลังปราณในค่ายกลหนึ่งก็พลันพุ่งสูงขึ้นถึงหลายร้อยเท่า!”
ผู้เฒ่าอ้วนเองก็ประหลาดใจเช่นกัน “ใช่ มันต้องเป็นค่ายกลร้อยปราณที่น่าสะพรึงกลัวในตำนานแน่!”
ทุกคนจึงพากันมองไปที่ลู่เฉินอย่างสงสัย
ลู่เฉินคลี่ยิ้ม “ข้ารู้จักค่ายกลมากมาย และนี่ก็เป็นหนึ่งในค่ายกลที่ข้าพอจะเข้าใจมันบ้าง”
“ท่านอาจารย์ ข้าก็คิดว่าท่านถูกจอมมารลู่สิงร่างเสียอีก!” หนานเหยาถอนหายใจด้วยความโล่งอก ส่วนคนอื่น ๆ ก็ทยอยกันถอนหายใจตามไปด้วย
ลู่เฉินเพียงยิ้มไม่ตอบคำใด ขณะที่ปิงหลิวหลีรู้ดีว่าลู่เฉินเป็นสหายกับบรรพชนของสำนัก ดังนั้นย่อมหมายความว่าลู
