ี่ลานกว้างของสำนัก และในบรรดาศิษย์เหล่านี้ก็มีหลายคนที่แสดงท่าทีหงุดหงิดออกมา เห็นได้ชัดว่ากำลังร้อนรน บางคนก็ดูนิ่งเฉยไร้จุดยืนพร้อมกับสนับสนุนให้คนอื่น ๆ ออกไปด้วยกัน
สำหรับลู่เฉินนั้น เขายืนอยู่ด้านหน้าลานกว้างและยิ้มให้ทุกคน
“ท่านอาจารย์ ท่านกำลังจะทำอันใด?” หนานเหยาต้องการทราบว่าเหตุใดลู่เฉินจึงเรียกผู้คนมากมายมารวมกัน
ส่วนปิงหลิวหลี ขณะนี้นางกำลังรู้สึกไม่สบายใจยิ่งนักเมื่อนางได้ยินการสนทนาของฝูงชน
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อบางคนพากันกระซิบกระซาบกันว่า
“ทั้งหมดเป็นเพราะเด็กตระกูลลู่คนนั้น”
“ถูกต้อง ถ้าเขาไม่บ้าขนาดนั้น เราคงไม่ถูกดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไล่ล่า”
“ถ้าพวกเราอยู่ในสำนักเก้าสุขสงบต่อไป ไม่ช้าก็เร็วเมื่อเราออกไปภายนอก ทุกคนก็จะถูกสำนักต่าง ๆ ตามฆ่า นับประสาอะไรกับการถูกล้อมโจมตีในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า”
