าง ๆ ไปจู่โจม ข้ากลัวว่าคนผู้นี้จะถูกคนของดินแดนศักดิ์สิทธิ์นำตัวไปก่อน”
“ปัญหาเรื่องนี้ เจ้าคิดหาทางดูเองเถิด” หลังจากที่สตรีนางนั้นเอ่ยจบ นางก็หยุดพูดไป
โหย่วหลงที่ไม่มีทางเลือกอื่นจึงได้แต่ตอบรับ ก่อนจะเดินออกจากวัง และหลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว เจ้าตัวก็เลือกที่จะไปฝึกฝนเสียก่อน
….
สองวันต่อมา ลู่เฉินและคนอื่น ๆ ก็กลับมาถึงสำนักเก้าสุขสงบ
ในขณะนี้ ผู้คนของสำนักเก้าสุขสงบต่างรับรู้ถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นแล้ว ดังนันทันทีที่ไป๋อู่จินเห็นปิงหลิวหลีกลับมา เขาก็ก้าวไปข้างหน้าและพูดอย่างร้อนใจว่า “ท่านเจ้าสำนัก ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว!”
“เกิดอันใดขึ้น?” ปิงหลิวหลีถามด้วยความสงสัย
“ทุกคนได้ยินว่าอีกหนึ่งเดือนจะถูกสำนักต่าง ๆ ปิดล้อม ดังนั้นจึงมีหลายคนที่พากันจากไป” ไป๋อู่จินกล่าวอย่างสะเทือนใจ ก่อนจะเป็นผู้เฒ่าอ้วนที่กล่าวเสริมว่า “ในสองวันที่ผ่านมา คนออกจากสำนักไปแล้วเกือบหนึ่งในห้า”
ใบหน้าของปิงหลิวหลีกลายเป็นไม่น่ามอง นางพูดอย่างหมดหนทางว่า “ถ้าต้องการจะไปก็ไปเถอะ นั่นคือทางเลือกของพวกเขา”
ไป๋อู่จินและผู้เฒ่าอ้วนรู้สึกไม่ยินยอมนักกับคำนี้
ทว่าจู่ ๆ ลู่เฉินก็พลันเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ให้ทุกคนมารวมตัวกัน ข้าต้องการคุยกับพวกเขา”
ทุกคนต่างก็สงสัยว่าลู่เฉินกำลังคิดจะทำอะไร
แต่ปิงหลิวหลีไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำตามที่ลู่เฉินสั่ง
หลังจากผ่านไปครึ่งวัน ลูกศิษย์จำนวนมากต่างมารวมกันท
