ดอัดใจมาก ทว่าเขาไม่มีทางเลือกอื่น จึงได้แต่เอ่ยว่า “เข้าใจแล้ว ศิษย์น้องหญิง!”
“ไปเถอะ! อย่าให้เขามีโอกาสหลบหนี!”
“เข้าใจแล้ว!” หลังจากเสี่ยเจี้ยนเอ่ยจบ เขาก็เก็บกระจกและออกจากที่นี่ไป
ขณะที่อีกด้านหนึ่ง หนานกงมู่พึมพำอยู่ในถ้ำซึ่งซ่อนอยู่ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์
“ลู่เฉิน! เจ้ารอข้าก่อนเถอะ!”
…
ลู่เฉินซึ่งออกจากบริเวณยอดเขาเต๋าเมฆามาแล้วกำลังเดินไปกับหนานเหยาและคนอื่น ๆ
ปิงหลิวหลียังคงกังวลเกี่ยวกับผลลัพธ์จากงานประลองครานี้
ทว่าในตอนนี้เอง จู่ ๆ หนานเหยาก็หยุดกะทันหัน เพราะมีนกกระดาษบินมาเกาะที่แขนของนาง
เมื่อปิงหลิวหลีและคนอื่น ๆ เห็นดังนั้น พวกเขาต่างก็มองไปทางหนานเหยาอย่างสงสัย
ลู่เฉินรู้ว่านี่คือนกกระดาษส่งสารของหนานลัว
ทันทีที่อ่านจบ สีหน้าของหนานเหยาก็พลันเปลี่ยนไป นางเงยหน้าขึ้นแล้วกล่าวว่า “ท่านอาจารย์ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์จะนำทุกสำนักเข้าปิดล้อมสำนักเก้าสุขสงบในอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า!”
อันที่จริงเรื่องนี้ลู่เฉินรู้มาก่อนแล้ว เพราะซือตู๋เทียนบอกเขา แต่ปิงหลิวหลีและคนอื่น ๆ ไม่รู้ ดังนั้นเมื่อพวกเขาได้ยินสิ่งนี้ สีหน้าของทุกคนก็พลันเปลี่ยนไป!
