ง “ชายผู้นี้เป็นปีศาจหรือไร?”
“ศิษย์น้องหญิง ข้าว่านะ พวกเราล้มเลิกกันเถอะ” เสี่ยเจี้ยนเริ่มกลัว ในขณะที่หนานกงมู่ตะคอกกลับมาว่า “ตอนนี้ข้าอยู่ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ที่แห่งนี้ดียิ่ง และบุตรศักดิ์สิทธิ์ก็ปฏิบัติกับข้าดีมาก ดังนั้นข้าเพียงแค่ต้องใช้เขานิดหน่อย เพียงเท่านี้ไอ้คนผู้นั้นจะต้องตายด้วยน้ำมือข้าอย่างแน่นอน!”
เสี่ยเจี้ยนพลันขมวดคิ้วแน่น “บุตรศักดิ์สิทธิ์ผู้นั้น เขาจะยินยอมทำตามโดยง่ายเลยหรือ?”
“เจ้าไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ เจ้าเพียงแค่ต้องจับตาดูสถานการณ์ของสำนักเก้าสุขสงบ และอย่าปล่อยให้คนผู้นั้นแอบออกจากสำนักเก้าสุขสงบเป็นอันขาด!” หนานกงมู่กล่าวอย่างกรุ่นโกรธ
“แต่เขาทรงพลังยิ่งนัก ข้าเกรงว่า…”
“ผู้คนในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ได้บอกข้าแล้วว่าในอีกหนึ่งเดือน แดนศักดิ์สิทธิ์เมฆาสงัดจะปิดล้อมสำนักเก้าสุขสงบ ดังนั้นลู่เฉินนั่นจะต้องไปช่วยพวกเขาอย่างแน่นอน และสิ่งที่เจ้าต้องทำคือติดตามสถานการณ์รอบ ๆ สำนักเก้าสุขสงบ อย่าปล่อยให้เขามีโอกาสหลบหนีอีก เข้าใจหรือไม่?” หนานกงมู่กำชับ
“แล้วเจ้าล่ะ?” เสี่ยเจี้ยนเป็นกังวลเล็กน้อยเกี่ยวกับความปลอดภัยของหนานกงมู่
หนานกงมู่ค่อย ๆ มีท่าทีสงบลงและกล่าวว่า “ข้าพบสถานที่ที่เหมาะสำหรับการบ่มเพาะ และข้าก็กำลังอยู่กับบุตรศักดิ์สิทธิ์ เอาไว้เมื่อจับลู่เฉินนั่นได้ ข้าจะออกจากการเก็บตัวและไปฆ่าเขาด้วยมือของข้าเอง!”
เมื่อเสี่ยเจี้ยนได้ยิน เขาก็รู้สึกอึ
