บทที่ 188 ทุกคนคิดว่าหนีพ้น แต่กลับตกลงไปในหลุมพรางใหม่!
เมื่อเห็นรอยยิ้มของลู่เฉิน หนานเหยาก็รู้ว่ามีบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น
และเป็นไปตามคาด หลังจากที่คนเหล่านั้นพุ่งตัวออกไป พวกเขาก็หลงเข้าไปในม่านหมอก ก่อนที่ลู่เฉินจะหันไปพูดกับหนานเหยาและคนอื่นๆ ว่า “อยู่แถวนี้ อย่าเดินไปไหน ข้าจะไปเล่นกับพวกเขาสักหน่อย!”
จากนั้นลู่เฉินก็หายตัวไป
หนานเหยาผ่อนลมหายใจออก “นี่คือจังหวะที่จะทรมานพวกมันให้ตาย!”
ปิงหลิวหลีก็รู้สึกแบบนี้เช่นกัน ในขณะที่โจวอวี๋เอ่ยอย่างคาดหวังว่า “ข้าอยากเห็นเสียจริงว่าคนเหล่านั้นจะคุกเข่าอ้อนวอนขอความเมตตาเช่นไร”
และแม้ว่าหลี่ว์ซือและเจี่ยหลัวจะไม่พูดสิ่งใด แต่ในใจพวกเขาก็อยากจะเห็นว่าเกิดอะไรขึ้นกับคนเหล่านั้น
ในยามนี้ คนเหล่านั้นพากันพุ่งเข้าไปในม่านหมอกตาม ๆ กัน พลางก่นด่าถ้อยคำสาปแช่ง
วิสัยทัศน์การมองเห็นในหมอกนี้เห็นได้ไม่เกินห้าก้าว ด้วยเหตุนี้ คนส่วนมากจึงได้ยินเพียงเสียงของผู้อื่น แต่ไม่อาจมองเห็นว่าคนอื่น ๆ อยู่ที่ไหนกันแน่ จึงพากันตะโกนด้วยความหวาดกลัวว่าจะถูกทำร้ายโดยไม่ตั้งใจ
ทว่าสำหรับลู่เฉิน… เขาไม่กังวลแม้แต่น้อย เนื่องจากชายหนุ่มได้เขียนอักขระยันต์หุ่นเชิดทิ้งไว้บนร่างของซือตู๋เทียนและลวี่ซ่างเพียว ดังนั้นจึงสามารถรับรู้ตำแหน่งของพวกเขาได้ทันที
เวลานี้เยว่เซียวสั่งการให้ทุกคนรวมตัวกันและอย่าวิ่งวุ่นมั่วซั่ว
ดังนั้นผู้คนจากสำนักพฤษาสวรรค์และสำนักฟ้าศักด
